MüTeveLLi HeYeTi

ViCDaNıM RaHaT DeĞiL AğALaR!

2012-01-30T04:28:00.000+02:00

nice haksızlıklar, nice acılar var şu hayatta..
kardeşim ile oturduk bu gece ve kendi ailemizden başlayarak, geçmişe doğru gittik adım adım..
bizim görmemiz mümkün olmayan lakin tarihin çarşaf çarşaf yazdığı, bizim durumumuzda çarşaflara ne hacet bir geçmişi konuştuk..
ben bilerek apolitik kalmayı seçtim yıllar yılı; hala da öyleyimdir.. lakin kardeşim öyle olmadı, olamadı.. ben babamın genlerini, o ise anneminkileri taşıyor ne de olsa...

tarih; kim ne derse dersin, göreceli bir kavram.. nereden baktığınla o kadar ilintili ki.. bir an sol kolun inmemecesine havada uyumaya razıyken; diğer bir an "gereken buydu" nun huzurunda rahatlayabiliyorsun..ben rahatlayabiliyorum belki de.. omurgasızım çünkü :) ben, bana dokunmayan yılana ömür biçmeye hevesli olmayanlardanım.. ama taraf olmayı çok önce seçmiş olanlar, kafalarında taraf olma gerekçelerini çok çok iyi hazırlamışlar yıllar yılı... ben tırnaklarımı törpüler iken, onlar empatinin ..mına koymuşlar.. hesaplaşmışlar, düşünmüşler, uykusuzluklarla savaşmışlar.. nihayetinde bir taraf belirlemişler ve neden o tarafta olduklarına dair kapı gibi sebeplerini taşımışlar senelerce, "bi soran olur" diyerekten.. yılların tozlu sorusunu ancak benim kadar cahili sorar zaten.. o tozlu cümleler de ancak benim gibilerin üstünde parlatılabilir..

ben, sadece vicdanının pusulasını kıble almış insanım... empati yapamam ama gözlerimi kapatırsam yaşanmışı yaşayabilirim.. ben; insanı acısından tanıyanlardanım..acıyı çeken her kimse, eşittir benim için.. solcusu da, tartaklandığında yazıktır bana göre, sağcısı dövüldüğünde de.. türkü de acı kayıptır neticede, kürtü de.. insan ortak paydasında.. savaş mı? o savaş benim de değil, orada öldürülen 14 yaşındaki kız çocuklarının da değil..

bir gün rüzgar tersine döner; ordakiler gelir sizin çocuklarınızı öldürürse, aynı sessiz pasif tepkiyi vereceğim. çok üzülecek ve o günün şartlarına göre pek çok kişinin karşı çıkacağı lakin yazmazsam vicdanımın uykularımı rahat bırakmayacağı yazılar yazacağım buraya.. ha; o gün de, bu gün gibi rahat etmeyecek vicdanım; ayrı..
bugün bizim çocuklarımız gidip, onların çocuklarını öldürüyor; sonra onların çocukları bizim çocuklara misilleme yapıp can alıyor.. arada kadın ve çocukların canı yanıyor, hem de her iki taraftan.. bizim penceremizden bakılınca, ölümün tarafı olmuyor..

doktor ya da öğretmen olmak istiyoruz.. hepimiz, nerede yaşadığımızın ne önemi var? sevgilimiz bize sürpriz evlenme teklif etsin istiyoruz, çocuklarımıza koyacağımız adlara şimdiden karar veriyoruz, perdeler beğeniyoruz evimiz için...

öldürülmek istemiyoruz!!
gerekçesi, nedeni ne olursa olsun.. emri kim verirse versin.. yaşamak istiyoruz biz.. dinlenecek nice melodi, okunacak nice şiir, yazılacak nice ilan-ı aşk mektubu var daha muhattabına ulaşmayacak..

bu savaşın tarafı hiç olmadı ki.. anne-babalarımız zamanında sağcılar ile solcular savaşmaktaydı.. bugün türkler ile kürtler savaşıyor.. o gün nasıl ki anne-babalarımız kaybettiyse en çok şeyi, bugün de kaybedecek olan biziz.. hayallerimizden başlayıp, bugünümüz ve geleceğimizle devam edecek kayıp envanteri.. kaybedilen her can; bir parça hayal, bir parça aşk acısı, bir parça gelecek kaygısı.. kaybedilen her can, bir umudu bu ülkenin; doğduğumuz yerin ne önemi var, arkamızdan gözyaşı dökecek anamız-kardeşimiz oracıkta beklerken.. yakılan ağıtların meali kaç yazar?

where is my mind?

2012-01-29T02:23:00.000+02:00

oturduğumuz yerde oturuyor ve hayatımızdan şikayet edip duruyoruz. yeterince çok kazanmadığımız, terfi alamadığımız, istediğimiz şehirde yaşamadığımızla ilgili konuşup duruyoruz. hoşlandığımız kişi bize bakmıyor hatta başkasıyla çıkıyor bile olabilir.. durduğumuz yerde ağlıyor ve hiç birşey yapmıyoruz.öte yandan şikayet ettiğimiz işimizi değiştirecek cesareti kendimizde asla bulamıyor, hoşlandığımız kişiye asla açılamıyoruz. hep bir "evdeki bulgurdan olma" korkusu.. evdeki bulgur!! oysa o bulgurdan meyhane pilavı olmuyor.. olsaydı bu durumda olmazdık.. bunu göremiyoruz.. "en azından bir işim var, karnımı doyuracak parayı kazanıyorum" diyoruz.. "tamam o kanepeyi çok beğenmiş olabilirim ama çok pahali be hacı.. onun yerine köşedeki dükkandan bi çekyat alırsam yatak olarak da kullanır kar ederim" diyor; hep vitrinden bakıyoruz. evet belki o bizim iki aylık maaşımız ediyor ama o kanepe olmadan asla evimiz istediğimiz ev olmayacak, bilmiyoruz.. istemediğimiz bir evde, istemediğimiz bir kanepede, istemediğimiz bir hayatın uykusunu uyuyarak ertesi gün gideceğimiz istemediğimiz işimize hazırlanıyoruz.

böyle böyle şizofren oluyoruz. yaşadığımız hayatın yanına, hayalini kurduğumuz hayatı da ekliyoruz. hayal kurarak başladığımız hadise, gerçeğe dönüşüyor yavaş yavaş. elde edemediğimiz her karşı cins ile hayallerimizdeki kişi sayesinde ilişkiler yaşıyoruz. ondan sıkılıyor bir başkası ile birlikte olmaya başlıyoruz. o hatıra birikiyor hafızamızda.. nefret ettiğimiz işimizi bırakıyoruz alternatif hayatımızda, yepyeni ve bol maaşlı bir iş buluyoruz. sonra onu daha büyük bir kariyer için bırakıp, bir yerlere müdürler olmaya gidiyoruz.. bu anı da birikiyor.. bir bakmışız, yaşadığımız tüm o boktan hayatın yanında bir de alternatif hayat yaratmışız. istediği kişi ile yürüttüğü güzel bir beraberliği olan, severek yaptığı bir işte çalışan ve güzel para kazanan biri oluvermişiz. evi istediği mobilyalarla dolu, istediği yerde oturan, istediği kadar kişinin ilahı olmuş, dostlarının gözbebeği...

sadece geceleri yatınca rüyaya dalmak ve mutlu uyumak için çağırdığımız bu alternatif hayat, gerçeğinden ağır basmaya başladıkça; daha fazla zaman geçirmeye başlıyoruz. daha sık çağırıyor, daha sık yüzümüzü güldürsün ister oluyoruz. daha sık çağırmalar daha sık güldürüyor yüzümüzü ama "cazibe hanımın gündüz düşleri"nden ibaret oluveriyoruz...dışarıdan bakan için gün içinde boş bakıp sırıtan salağın tekine dönüşüyoruz. insanlar bizi böyle gördükçe, saygı gördüğümüz o hayatı daha çok ister oluyoruz. bu kısırdöngü olarak hayatımızdaki yerini alıyor ve battıkça batıyoruz..

oysa dibe vurmayı da bilmeli insan.. kendi -hiç-liği ile tanışabilecek kadar cesur olmalı.. kendi hiçliği çok şahsına münhasır bir hadisedir hattızahında.. kim görebilir, kim hesap sorabilir ki? o hiçliğin derinlerinden korkmamalı.. ortada bir yerde; yarı şizofren takılıp nefessiz kalmaktansa, bi gayret dibe kadar vurup son çırpınış ile ayaklarını çırpmayı becermeli.. ya mücadele etmez, evdeki bulgurun peşine düşer, sonsuza dek daha aşağıları görmeden ama yukarı çıkma umudu da barındırmadan ortada yaşar gidersin; ya da onca zamandır ortada bekleyip durmaktan boşalmış olan ciğerlerinin yarattığı yerçekimi ile dibe doğru gider, son bir gayret ile ayaklarını tabana vurur ve kendini yukarı itersin.. o itiş belki seni ancak başladığın orta noktaya kadar taşıyacak ya da belki en iyi ihtimalle yüzeye çıkarıp tekrar nefes almanı sağlayacaktır..

denemeye değmez mi?

bir kere varız bu dünyada.. gittiğimizde izimiz kalmayacak. hayatımız; bir kaç kişinin hatırasında gözyaşı, bir kaç kişinin dilinde fatiha olmaktan ileri gidemeyecek. ve biliyor musunuz, kimse hayallerimizi merak etmeyecek! anneniz, size isteyerek mi hamile kaldı acaba? babanız belki de kız çocuk/erkek çocuk istedi hep ve siz hayalkırıklığı idiniz.. belki siz doğduğunuzda babanızın hayatı ile ilgili yapmak istediği çok şey vardı ama sizin gelişinizle herşey rafa kalktı. belki anneniz, babanızı boşamaya niyetliydi; kendisini aldattığını öğrendiğinden beri.. ama sizin yüzünüzden bir ömrü kendini aldatan bir adama küskün geçirdi.. binlerce alternatif üretemez miyiz bu konuda? şimdi bile yüzlercesini yazabilirim şuracıkta.. birileri hayallerinizi çalmadan, birileri için hayatınızı feda etmeye gözü kapalı razı olmadan; elinizden geleni yapın derim.. ölüm döşeğinde keşkeniz olmasın..

sevmediğiniz biri ile beraberseniz, yol verin gitsin.. hakettiğinizi düşündüğünüzü alamıyorsanız işinizde, alternatifleri değerlendirmekten bu kadar korkmayın.. hangi durum, şu anda yaşadığınız ömür törpüsünden daha acıklı olabilir ki!! alternatif hayatlarda mutlu olmaya çalışmayın, gerçeğini renklendirin..

dünyanın en boktan "hayatımızın kıymetini bilelim" hikayelerinden biri vardır, dinlediğimde zaman kaybı olarak baktığım ama sonra sonra kafama dank eden. kızın birine ideal erkeğini bulması için bir fırsat verirler ve bir apartmanın kapısına getirirler. derler ki her bir katta farklı özelliklerde bir adam var.. istediğini seç beğen al.. tek bir şart var; üst kata çıktığında, aşağıya inemezsin. kız ilk kata çıkar, çok yakışıklı bir adam vardır orda.. bir üst katta ne olduğunu merak ettiğinden yakışıklıyı pas geçer ve üst kata çıkar. o katta da hem yakışıklı hem de çok romantik bir adam bulur. ikinci katın ilk kattan daha iyi olması kıza umut verir ve acaba bir üst katta ne bulurum diye düşünüp merdivenlere yönelir. bir üst katta ise hem yakışıklı, hem romantik hem de çok zengin bir adam beklemektedir onu. yok artık der kız, daha ne olsun.. ama düşünmeden edemez, her çıktığım katta bir öncekinden daha iyisi ile karşılaştım, kimbilir en son katta neler beklemekte beni.. ve bir üst kata daha çıkar. son katta kendisini fakir, çirkin, kaba saba bir adam beklemektedir ve geri dönme şansı da kalmamıştır artık. o adamla evlenmek zorundadır.

hayatımız aslında bu hikayenin özeti gibi değil mi? az para kazandığımız için bir üst kata çıkarız ve daha fazla kazanma şansı sunulur bize.. merak ederiz bir üst katı ve orada hem iyi kazanılacak bir iş hem de hayallerimizin aşkı beklemektedir. bir üst katı merak etmez mi kim olsa?? işte %90 ımız merak ettiği halde "çok şükür" deyip o katta kalıyor aslında.. bir üst katta çok para, hayallerin aşkı ve başka neler bekliyor belki bizi.. asla öğrenemiyoruz.. elimizdeki yakışıklıyı kaybetmek istemediğimizden, yakışıklı ve zengin adamı kaçırıyoruz:. oysa denediği halde kaybetmek, hiç denemeden kaybetmekten daha cesurca değil mi? yarın bir gün ölüm döşeğinde, kendine hesap vermeye çalışırken "en azından denedim" diyebilmek o kadar önemli ki!!

kendinize; bu yetersiz ama güvenli hayattan daha fazlasını borçlusunuz! hatta sizin için hayallerinden vazgeçmek durumunda kalan anne babalarınıza da borçlusunuz bunu.. bir kere dibe vurmaktan hiçbir şey olmaz. yapılan ilk hatanın her zaman telafisi vardır.. hele de bunca yılı hata yapma korkusu ile sıfır hata geçirmiş sizlerin affedilmeye hazır bir öz geçmişiniz bile hazırdır.. bir hata yapın, vurun dibe, bakalım antremansız ciğerleriniz sizi yüzeye çıkarabilecek mi?
ama bir de çıkarırsa.. yepyeni bir hayat... hakkaten bak, bi düşün.. denemeye değmez mi???

MuTLu YıLLar MeLeK KoNTeNJaNıM!!

2012-01-22T03:18:00.001+02:00

herşeyin en kötüsü..

2012-01-18T16:40:00.000+02:00

akciğer kanseri..
küçük hücreli dışı, lenf metastazı..
cerrahi operasyon şansı yok..
kemoterapi-radyoterapi kombinasyonu..
yarın heyet karar verecek, nasıl olacağına..
cumartesi beyin için petscan.. o kadar da uzak metastaz var mı araması..

annem

LüTFeN!!!

2012-01-09T21:38:00.000+02:00

bir süredir kafamı hiçbirşeyle meşgul edemiyorum..
sabahtan akşama kadar pc başında oturuyorum, işe gitmediğim zamanlarda.. dizi izliyorum, oyun oynuyorum.. ama kafamı toplayıp hiçbişi düşünemiyorum..
düşünmek de istemiyorum aslında.. ne zaman düşünmeye kalksam, aklıma hep kötü şeyler geliyor.. hep en kötü senaryolar.. bu sebepten de rahat bıraktım kendimi.. boşluğa bıraktım..
zaten bişi kalmadı. yarın saat 14.00 civarında herşey belli olacak..
o zaman ne bişiler kurmama ne de herşeyin en kötüsünü düşünmeme gerek kalacak.. en iyisi ya da en kötüsü.. başımıza gelmiş olacak ve savaşmanın bir yolunu bulmamız gerekecek..
o süreçte zaten çok fazla düşüneceğim için de, şimdi beynimi nadasa bırakmanın bi sakıncası yok sanıyorum..

herkes yapayalnız aslında..
ne kadar da anlatsan derdini en yakınlarına, ateş düştüğü yeri yakıyor sonuçta..
e bir de biz.. ne kadar içimiz dağlansa da, yaşayan kadar etkilenmiyoruz sonuçta..
o nasıl geçirecek acaba bu geceyi? uyuyabilecek mi? nasıl korkuyordur kim bilir?

acılarımız bile bencilce.. "allahım bana bunu yaşatma" diye dua ediyorum günlerdir.. yine başrolde ben..
allahım, asıl ona bunu yaşatma..
ona bunu yaşatma...

pazarlık yapmaya kalksam, ortaya koyacak hiçbirşeyim de yok..
pazarlık yok..
çok içten bir yakarış sadece..
yarın o telefon çaldığında, bana iyi haberler duymayı nasip et..

ÇoCuK

2012-01-08T01:38:00.000+02:00

insan kaç yaşında tanışıyordu aşk acısıyla?

öğrencilerimin facebook'ta paylaştıkları şarkılar ya da ettikleri kelamlar; boylarından, yaşlarından büyük acılar taşıyorlarmış gibi...
bazılarında gülüp geçiyorum ama bazıları var, üzülüyorum...
kıyamıyorum, onlar daha çocuk...
bunları hissedemiyor olmaları lazım.. bu yaşta, daha bu kadar çocukken...

Bu YıL

2012-01-02T20:42:00.001+02:00

şimdi böle, dertler tasalar fln..
hepsi boş aslında.
hani derler ya "yeni yılda sağlık mutluluk"..
sağlık önemli..

ben her yılbaşı saat tam 12 olduğunda, yeni yıl için bir dilek tutarım.. gözlerimi sımsıkı yumar, ciddi konsantre olur ve derin bir nefes alıp yeni yılda olmasını istediğim şeyi içimden tekrarlarım.. hani evrene mesaj gönderme şeysi.. unutkan olduğumdan, her sene ne dilediğimi unuturum ama.. o yüzden bilmiyorum gerçekleşir mi, gerçekleşmez mi.. ama bu yıl sağlık diledim, göz kapaklarımı yırtarcasına yumarak.. umuttan ziyade pazarlık havasında.. daha bi yalvarır gibi..

annem iyi olsun..
başka herşey hallolur..
N'olur...

BıRaKıRSaM GöRüRSüN!!

2011-12-15T21:11:00.004+02:00

bugün, ilk defa gerçekten ciddi bir girişimde bulundum sigarayı bırakmak adına..
doktora gittik, kocam ile..
nedir dedik hocam bu işin sırrı, nasıl bırakılır bu meret?
öle kolay değil dedi o da bize..

gidin önce bi kolunuzu delsinler, zaten azıcık olup da size bile yetmeyen kanınızı alsınlar..
sonra gidin, içinizi dışını radrasyona maruz bırakıp bir resmetsinler..
sonraaa... kalbinizin içinde birbirinizden başka nelere yer var onu da bi öğrenelim.. kolunuza bacağına çiçek ıslatma fısfısı ile su sıkıp garip mandallar bağlasınlar..
başkaaa... gidin bi garip alete, adeta son nefesinizi verir gibi üfleyin. tabi o üflediğiniz aletin başında bekleyen abla da cehennem zebanisine benzesin ki, son nefes benzetmesi yerini bulsun..
eh bi de "aldık bunu işe ama ne iş yaptırsak bilemedik" dediğimiz biri var. hah, gidin ona iş olun, kursağından helal lokma geçsin. bi kağıtlar vercem size ama sakın siz okumayın. bırakın o size okusun. sevaptır adamı zorda bırakmayın..

gık demedik yeminle, ne derse yaptık.. sonra sonuçlarımızı almaya gitmek için bile üşenmedik, yokuşlar tırmandık. kapısına dayandık..

evet, sigarayı bıraksak ne güzel olurmuş.. bunun için etrafımızdaki herkesi haberdar etcekmişiz. bakın burdan sölüyorum size, biz sigarayı bırakmaya çalışıyoruz :))
sonracığıma; aklımıza sigara içmek düştüğünde önce iki yudum su içecekmişiz ondan 2 dk. sonra fln sigara içcekmişiz. ona da tamam.
kahveden sonra sigara içmeden önce meyve yicekmişiz, sonra sigara içcekmişiz. insan sigarayı kahveden sonra içmez ki kardeş, kahve ile birlikte içer demedik tabi, tıbba saygımız sonsuz..
ayrıca sigarayı sol elimizle içcekmişiz. ona da tamam.
amaaaaa, bundan böyle uzun samsun içecekmişiz!!!! hadi buyur! yahu içilir mi o sigara arkadaş!
bak öylesine iyi niyetliyiz ki, eve dönerken birer paket de uzun samsun aldık hakkaten. ama ne içtiğini anlamıyor ki insan.. biri bitince hemen ikinicisini yakası geliyor.

haaa bi de ne zaman sigara içersek not alcakmışız. nerede içtik, saat kaçta içtik, neden içtik diye.. tamam ulen! ne dersen yapıcaz.. yeter ki kurtar bizi şu meretten, aman doktor dedik..

aslında dememişiz; sadece ben demişim, kocacım o sırada doktora uyuz olmakla meşgulmüş :)) tabii ben dünyanın eeeennn güzel kadını olduğumdan, etrafıma belli bi mesafeden fazla yaklaşan her karşı cins bana aşık olduğundan zavallı doktorcağız da cazibeme kapılmaktan kendini alıkoyamamış ve bana vuruluvermiş. tüm yapılacakları bana anlatmış, benimle şakalaşmış, halimi hatrımı sormuş.. lakin kocacığıma hiç bakmamış, onun hatrını sormamış.. şimdi benim kocam bu doktora kafa atmaz mıymış :))))

tabi bütün bunlar yaşanırken komik değildi ama kocam da beni kıskandı diye sonradan eğlenceli hale geldi ne yalan söliim :)))

bu macera da böyle geçti gitii. bakalım, on gün sonra tekrar gideceğiz doktora.. elimizde sigara raporumuz ile birlikte.. ne dersiniz, kahramanlarımızı başka ne maceralar bekliyor bundan sonra?

MuSiC

2011-12-12T17:15:00.000+02:00

hani hobilerini sayarken "müzik dinlemek" eylemini söyleyenler var ya; ben onlara acıyorum!
yemek yaparken, internette gezinirken, kitap okurken fln dinleyenlerin de şuursuz olduğunu düşünüyorum.
müzik; başlı başına bir mesaidir. işi gücü bırakır, en fazla bir bardak/kadeh indirip kaldırabilirsin müzik dinlerken.
zaman ayırmak, dikkat kesilmek gerekir diye düşünüyorum. his işi çünkü bu.. adam yaratırken hissetti, sana da bişiler hissettirsin diye seninle paylaştı; sen soğan kokusuna meze ettin gitti, öle mi?
bak mesela, şu şarkıyı bi dinle.. ama anlattığım gibi dinle bi.. başka hiçbişey yapmadan beraberinde.. zaten sözleri de yazıyo altında, sözlerine de dikkat ederek, müziği bi içine çek.. o gitar ile piyanonun muhteşem uyumu arasında bi kaybol..
ne demeye çalıştığımı anlayacaksın o zaman işte..

çok bilinen de bi şarkı, muhtemelen daha önce çok dinledin. ama hiç dediğim gibi dinledin, ne anlatıyo bu adam dedin mi bakalım.. hadi sana bi şans, aç dinle!

not: Starsailor'a bayıldığımı sölemiş miydim??

YaMuK

2011-12-12T02:03:00.001+02:00

ne kadar boktan bi gündü yaleppim!
çok ağladım, çok konuştum, bi de bok gibi içtim!
sora efendice sızdım.. ama tahminen 3 saat kadar uyuduktan sonra hortladım.. 23.15 civarında uyandım ve evet şu anda uyuyamıyorum. midemde iğrenç bi ağırlık var..çılgın gibi susuyorum durmaksızın ve nerdeyse 1,5 litre kola içtim uyanır uyanmaz.. ağzım felan çamur gibi yeminlen.. gözlerim ağrıyo bi de.. sanki beni bi temiz dövmüşler, bi kenara bırakmışlar gibi. başım çatlıcak sanki...

hep diyorum kendime, geçti kızım senden öle içelim hiçbişey olmasın zamanları.. içince yamuluyosun artık, bi kabul et şunu.. ağzınla iç, edebinle bırak..

YoRGuN

2011-12-08T23:30:00.001+02:00

dünyaya öyle bir yerden bakıyorum ki, hiç bir şey görünmüyor..
yanlış benim, seziyorum; lakin sahiplenemiyorum.
ben bu hayatta üzerime düşen herşeyi yapıyorum..
kavgaysa kavga, yenilgiyse yenilgi..
yoruluyorum, hırpalanıyorum, çok çok üzülüyorum.
ama hala daha; herkeslerin elde ettiği o güzel hayatı, elde edemiyorum..
yanlış benim, seziyorum; lakin sahiplenemiyorum........

HaYaTıN ReNGi

2011-12-08T16:21:00.001+02:00

hiç "örtü altı sebzeciliği" nden bahseden insanlar oldu mu etrafınızda?
domates kabuğunun kalınlığına bile israil'in parmağının karıştığını konuşan peki?
yaaa, işte.. eskiden olsa varsa yoksa cost, efendime söliim rapor, maliyet, consumption vs.. o ne öle.. varsa yoksa turizm.. ama artık öle mi?
biri örtü altı sebzeciliği anlatıyor, biri limanlarda kullanılan ekipmanların yeterliliğini tartışıyor, biri ihracat yapmanın minimum gereklerini sorguluyor..
hegel'in diyalektiğini konuşan bile var, öle diim :))
çok renkli, rengarenk, adeta gökkuşağı burası.. bi de bana "gitme oraya, sen istanbula alışkınsın, sıkılırsın çok, kaçıp gelmek istersin" diyenler olmuştu buraya gelme kararı verirken.
insan böle bi ortamda sıkılabilir mi yahu?

o diil de, karşıki dağlara kar yağmış ha.. oradan eser rüzgar, bizim havamızı azcık bozsa da; burası hala güneşli sayılır. öğlen; üstümüzde uzun kollu badiler ile bahçede 1 saate yakın üşümeden oturduk mesela..

bi yağmur yağıyor ki burda arada, öle bi yağmur yook! hani dolu yağar bazen, koca koca buz kütleleri düşer yere.. işte o buz kütlelerinden daha büyük yağmur tanesi gördüm ben burda.. hiç bu kadar büyük taneli, bu kadar uzun süren ve bu kadar şiddetli yağan yağmur görmemiştim. aslında evde olup, dışarı çıkma mecburiyeti barındırmadan, elinde sıcak kahve, önünde bir ısı kaynağı ve pohidi kıyafetlerle sıcacık şekilde yağmur izleme şansım olsa benim de, belki ben de "ne güzel memleket" derim buraya. ama benim gibi işe yürüyerek gitmek zorundaysanız, hayattan bezdirici olabiliyor. ilk geldiğim zaman, ki geçen sene bu zamanlara tekabül eder, ilk iş günümde öyle bir yağmur yağmıştı işte.. ne taksi durağı bilirim ne bişey.. işe gitcem ilk gün diye düştüm yollara.. yol toplam 15-20 dk sürüyor ama yağmurda daha da uzun tabi.. altyapı diye bişi yok zaten.. tüm su yollarda birikmiş. gelip geçen arabalarda hız kesme diye bişi de yok. bi yandan yağan yağmur, bi yandan arabaların sıçrattıkları ile yaklaşık yarım saat süren yürüyüşüm sonunda kelimenin tam anlamıyla donuma kadar ıslanmıştım..sabah 08.30 dan akşam 17.30 a kadar çoraplarım kurumadı mesela o gün. ayakkabılarımın içi-dışı da öle.. o kadar üşüdüm, o kadar perişan oldum ki; ne işim var benim burda diye bile düşünmüştüm.. ama sonra tabi öğrendim taksiye nerden binilir, öle yağmurlarda ne yapılır.. okulda, yürüyerek gidip gelen tek hoca benim, diğer herkesin arabası var.. bu şartlar değişmediği sürece, bu tarz kaçma noktalarını öğrenmekten başka da şansım yok galiba..

o diil de şu araba konusunda; annemle babam daha ayrılmadan önce hatırlıyorum, babam "senelerdir çalışıyorum, bi arabam olmadı benim" diye ağlardı. en çok arabası olsun isterdi, onun için araba önemli bi semboldü... sanırım ben de daddys girl olarak onunla aynı kaderi paylaşacağım bu gidişle.. ben de 18 yaşından beri en çok araba sahibi olmak istedim. hem öle çok istedim ki; kazık kadardım, "şu yoldan geçen Passat'ları saymaya yeltensem ve 10.000 tane saysam, benim de bi tane olur mu?" diye temennilerde bulunurdum. 30 yaşına geldim hala tık yok :)) olacağına dair en ufak umudum da yok üstelik. en iyisi bu hayale ulaşamama durumu beni aşağıya çekmesin diye, belki de ben bu konudaki hayallerimi yok etmeliyim.. ne bilim...

ne diyodum, rengarenk....

EsKiLeRrR..

2011-12-07T14:56:00.001+02:00

işim gücüm yokmuşcasına, tüm eski yazılarımı okudum dünden bugüne.. yahu ne kadar sıkıntılı günlerde ne güzel şeyler yazmışım.. okudukça hoşuma gitti, okudukça güldüm durdum :)

uzun zamandır o kadar güzel yazamıyorum. içerik açısından değil söylediklerim, üslup bakımından.. espriler, komiklikler, bi takım enstanteneler :)

hava yağmurlu burda bugün.. rutin olarak ruhumuz karardı felan ama geçti.. işte o eski yazıları okuyup kıkırdadıkça içim açıldı..

sınav kağıtlarını okuyorum bi yandan.. oldukça fazla komik malzeme var aslında elimde ama onları sizinle paylaşmak etik dışı :p kah gülüyorum, kah kızıyorum..

eskileri okudukça; eski işimde nasıl da sıkıldığımı, boğulduğumu bir kez daha farkettim. ve dolayısıyla şu anki işimdeki huzurumun kıymetini bi kez daha anladım.

yanımda yakınımda gençler; gülüp kıkırdayan genç kızlar, kendi üsluplarınca şakalaşan genç delikanlılar... hepsi de sana saygılı, seninle zaman geçirmeye hevesli.. insan gençleşiyor yeminle :))

hadi bu da bugünün şarkısı olsun :))
eğlenin durmayın!!!!

EvReKa!!

2011-12-06T23:18:00.000+02:00

çözdüm sonunda!
devlet dairelerinde işlerin neden yürümediğini, neden hep "bugün gidip yarın gelmemiz gerektiğini" çözdüm.
insan, içinde olunca daha net görebiliyo çünkü.. özellikle "özel sektör" terbiyesi aldıysanız (ki ben buna özel sektör dayağı yemek diyorum)...

devlette; hiç bir iş, spesifik olarak birinin işi değil! evet, olay bu...
her iş ortada, artık kim yaparsa.. sen yaparsan temelli sana kalıyor, o yüzden kimse üstüne almak istemiyor.. herkes "ben beceremem" takılıyor..
hiç bir iş yürümüyor..
e her iş de birbirine bağlı maalesef.. biri -beceremeyince- sen de kendi işini yapamıyorsun.
işte böle durumlarda, dayak yemiş bi cengaver çıkıyor ve "yeter ulan; çekilin şöle, ben yaparım" diyiveriyor.
heh işte o saatten sonra artık o cengaver "her konunun uzmanı" oluveriyor.
adeta çalışmayan sifonlar bile o cengavere sorulur oluyor :)

e bu cengaver de ölümüne cengaver değil, bu olayın çarkları arasında ezilip gitmeye mahkum.. "her cengaver, stabilitenin cazibesine kapılacaktır" hah, yaz bunu da bi kenara, büyük laf :) ne oluyo sonunda, kapısına gelen her işe "ben anlamam" demeyi öğretiyor ona sistem.. sonunda her iş yine ortada.. ta ki yeni bir cengaver çıkana kadar..

şanslıysanız; devlet ile işiniz cengaver doğuşlarına denk gelir.. işte bu da en baba hayır duadır zannımca.. hani anneler der ya "allah işini rast getirsin" diye. heh işte benimki de bu :)))

ALaYıNa İsYaN

2011-12-01T00:40:00.003+02:00

kendimi tekrarladığımın farkındayım ama...

kim antalya sıcak memleket dediyse b..k yemiş! donuyoruz burda yahu! ufo denen zımbırtı, ruhumdan, kalbimden, kocamdan daha yakın bana :) onunla yatıp onunla kalkmak, onu her gittiğim yere yanımda taşımak istiyorum!!

"nasıl olsa antalya sıcak yaee, ısıtma tesisatı yapmaya ne gerek var" diyen yetkiliyi bi bulsam; alıcam yetkilerini elinden, elleri bomboş kalıcak! istanbulun doğalgazını, kombisini seveyim..

ısıtma sistemi olmadığı gibi (ya da bundan mütevellit), su ısıtma sistemi de yok! günısı diye bişi var. aman ne kadar çevreciyiz efeeem.. güneş enerjisi ile ısıtıyoruz suyumuzu her daim, çevreyi koruyor, penguenleri kutuplarda üşütmüyoruz. ama biz burda üşüyoruz, smokinli bıdıklar! ısınmıyor arkadaş o su! sıcak su musluğundan ipten hallice bi su akıyor, çoğalması için soğuk su musluğunu açmak icap ediyor ve fakat insanın eli gitmiyor! zaten banyo da buz gibi..

velhasıl kelam; son günlerde biraz pis gezmek zorunda kaldım, gücüme gidiyor! zaten saçlarım ince telli böle, yağlanıyor çabucak.. sanırsın evsizim, homelessım.. böle bi zor durumdayım...

tüm isyanım buna aslında benim, büyütülecek bişi değil. bi ufak doğalgaz anlaşmasına bakar ecnebi memleketleriyle.. ufak bi boru hattı ihalesi.. azıcık altyapı fln. maksat gelecek nesiller üşümesin. kendim için bişi istiyosam namerdim :)

BeLLe (EsMeRaLDa)

2011-11-29T22:32:00.003+02:00

hani "görmeden ölmeyin" denen şeyler var ya, bence bu müzikal onlardan biri..

ama maalesef bu güzel insanların temsili artık yok..

bu durumda zaten ölmeyin :))

çok isterdim bu adamlardan dinlemeyi, şöle kanlı canlı..

maalesef mezarda takladan başka şansım yok şu durumda :p

ama şöle de bi durum var ki; bu insanın içini acıtan müzikal, şu videoyu izlediğimden beri artık benim için eski romantizmine sahip değil. her dinleyişimde bu sözler geliyor aklıma, başka türlü dinleyemez oldum.. ehu :))

"ne yazık ki, dansözler burs almalı" eki eki :))

MuzLu PaSTa

2011-11-29T19:53:00.001+02:00

daha dün gibi, yediğim muzlu pasta..

sahi; kaldı mı acaba, dünden bu güne muzlu pasta?

HeY GiDi 90'LaR

2011-11-27T00:28:00.002+02:00

senesini hatırlamasam da, bu şarkının hissettirdiklerini ve ruh halimi gayet net hatırlıyorum.. çılgıncasına ergendim :))

her duygumu müzikle yaşardım, anlatmıştım zaten.. bu şarkı da bana umut verirdi.. hatta umut yüklerdi; hatta pompalardı :)

eh zaten sözlerine dikkat ederseniz, ancak bir ergene bunları hissettirebileceği konusunda benimle hemfikir olacaksınız :)

ama hala daha içimi umutla dolduran bişiler var bu şarkıda.. müziğinden olabilir, anılarla yüklü oluşundan olabilir.. bilmiyorum..

yine de dinliyorum..

hey yoo.. respect yourself, ok? :D

SaBaH HaBeRLeRi

2011-11-21T10:42:00.003+02:00

sabah sabah haberleri izlemek kadar kötü gelen bişi yok bünyeye...

aslında bugün boş günüm benim, okula gelmemem lazımdı ancak kayıt sorunsalı nedeniyle gelmem gerekti ve kocacığımın akşamki yol yorgunluğu münasebetiyle erkenden yattığımızdan kelli, sabahın 7 sinde uyandım üzerinize afiyet.. üstelik iyi de hissediyordum kendimi.. güsel bi kahvaltı patlattıktan sonra çay sigara keyfi esnasında haberlere baktık ister istemez..

bebeğini emzirdikten sonra üşümesin diye başına elektrik sobası koyarak kısa süreliğine evden çıkan kadının, evinde çıkan yangında bebeğinin yanan cesedi ile karşılaştığını...

senelerdir beraber yaşadığı imam nikahlı(!) karısını, ayrılmak istediği için 4 yerinden kurşunladıktan sonra yakalanan adamın, takılan kelepçeler canını acıttığı için polise "ayyyy, abiğ çok acıdığ beeeğğ" dediğini...

bir ev kadınının; bir ömrün diş tırnak artığı olan 11 adet bileziğini evinde sakladığı için kargo elemanı kılığında gelen soyguncular tarafından 15 yerinden bıçaklanarak soyulduğunu...

45 yaşında bir kadının senelerce ev kadını olarak yaşamını idare ettirip 2 çocuk büyüttükten sonra kocası tarafından -çocukları da kaçırılarak- terkedildikten sonra hayatta kalabilmek için mendil satmak zorunda kaldığını ve üstelik zabıtanın mendillerine el koyarak 60 TL ceza kesmesi sonucu belediye binasının önünde çocuklar gibi "kalacak yerim yok benim, sokaklarda yaşıyorum. nasıl öderim bu parayı, ne yerim bu gece" diyerek ağladığını...

dinlemek/izlemek zorunda kaldık.. bu son anlattığım görüntüler bende önlenemez bir gözyaşı seli yarattı.. hızla kalktım masadan ve kendimi banyoya attım.. ağladım bi süre çünkü durduramadım gözyaşlarımı.. sürekli aklımda aynı soru.. "nerede kalacak bu kadın bu gece, ne yiyecek, başına neler gelecek"

sonra çıkmam gerekti evden.. hava güzel, güneşli burda.. biraz serin ama umutlu yine de.. içim ezildi.. hava umutlu diye, içim ezildi.. bu kadar kötülüğün üzerine, hava da umutlu olmamalı diye..

oysa ne güzel bir gün olabilirdi bu gün.. ne güzel şeyler getirebilirdi, bekleyene.. bu saatten sonra bana getirmeyeceği kesin..

HeP ŞiKaYeT

2011-11-19T01:11:00.002+02:00

çok zor bir haftayı geride bıraktık, önümüz haftasonu.. happy shiney bi şeyler yazmak isterdim ama o kadar yorgunum ki, düşünmek bile ağır geliyor kafama..

perdeleri sımsıkı kapatıp yatmalı şimdi.. sabah gün aydınlandığında bile güneş içeri sızıp da uyandırmasın diye.. gerçekten uykuyu alana kadar uyumalı.. dış etkenlerden bağımsız olarak, gerçekten uyku ihtiyacı kalmadığında uyanmalı..

öyle çok ihtiyacım var ki dinginliğe.. işim gereği sakin geçmiyor bir tek günüm.. evde desen; hiçbişi olmasa iki köpek.. oysa yapmak lazım gelen ne çok şey.. herşeyin üst üste ve üstüne üstüne geldiği anlardan.. tek umudum, spor yapanların daha zinde olması gibi; yorulan beyinlerin daha verimli ve hızlı olması üzerine.. ne kadar boş kalır, beynini zorlamazsan, o kadar eblehleşiyor çünkü.. 1 hafta sadece oturup, televizyon izle mesela, haftanın sonunda 6*7 işlemini yapmak için hesap makinesine ihtiyaç duyar hale geliyorsun..

şöyle sakin bir ortam bulsam, vakit öldürebileceğim akıl çelicilerden uzak olsa.. sorumluluklarımı hatırlatacak ama yerine getirilmeyen sorumluluklar için beni cezalandırmayacak; hatta işe bi yerden başlamam için uygun motivasyonu sağlayacak biri olsa yanımda.. sonra; kahvem olsa, yeterince sigaram.. sıfır sorumluluk.. ve sadece yapmak için çok şey feda etmek zorunda kaldığım ve yüzüp yüzüp kuyruğuna geldiğim şu yüksek lisansıma odaklansam.. okusam artık şu ingilizce makaleleri, yazsam tezimi.. en azında bi kısmını, literatür kısmı bile yeter.. daha hafif hissetmez miyim?

belki daha az ağrır başım akşamları, daha kolay gelir ders hazırlamak çocuklarıma.. şimdi herşeye üşeniyor beynim.. çünkü biliyor "herkes için bişeyler yapmak uğruna kendini parçalayacağına, acuk da kendin için çalış kadın" demenin zamanının geldiğini...

zor bir hafta ve hakedilmiş haftasonu.. oysa temizlik ve hazırlık yapmam gerekiyor.. şikayetçi olduğumdan değil; tezimden başka herşeyi yapmaya daha hevesli olduğum aşikar!

keşke ben de "sadece öğrenci" olabilsem tekrar!

BiLiYoR MuSuN, BeN De GeNçTiM BiR ZaMaNLaR; İNaNMaZSıN!

2011-11-17T00:44:00.002+02:00

bu şarkılarla büyüdük biz..

"sözlerimi geri alamam, yazdığımı yeniden yazamam" diye..

üstelik "hiç bi kere hayat bayram olmamıştı" ya da "her nefes alışımız bayramdı" da biz farketmemiştik. ne de olsa ergendik :)

"Bir umuttu yaşatan insanı" ve son çare olarak "almıştık elimize sazımızı"

üstelik Serdar Öztop vardı o zamanlar; dinlemelere doyamadığımız, ne de olsa ergendik..

Kurt Cobain'in hırkası hepimizindi..

üstelik bu şarkı hayata bağlardı bizi, isyan değildi.. sadece sazımızı elimize alışımızı açıklıyorduk.. bir de gelecekte sözlerimizi geri almayacağımızı beyan ediyorduk..

şarkılarla şekilleniyorduk..

şimdiki nesli bilmem ama; bizim her duygumuz bir şarkıydı..

wind of change ile değişiyor, alive ile hayata tutunuyor, lithium ile herkese bağırıyor, alma mater ile karalara bürünüyorduk..

haluk levent'lerimiz de vardı ama.. cumartesi bu şehir dinlerken kendimize acıyorduk.. çünkü adam "aynalardan kaçarken, özlenmeyi beklemek; ne kadar acı, ne kadar komik ve ne kadar bana ait değil mi?" diye soruyordu.. verecek cevabımız olmuyordu.. biz -headbang- yapmayı bile haluk levent'le öğrendik misal :))

aklıma gece vakti geliverdi "nejat yavaşoğulları", neredense artık :) metallica'nın 99 konserinde yanında takılmıştık da, havamızdan yanımıza varılmamıştı. ne kadar az kişi tanıyor oysa şimdi onu..

işte insan yaşlandığını böyle zamanlarda anlıyor.. birinin saç modelini Nejat Yavaşoğulları'na benzetince, "o kim" diye soruyorlar.. "bulutsuzluk özleminin solisti" desen anlamayacaklarını o dakka idrak edip, "amcaoğlu bizim" diyesin geliyor..

oysa hiç gerek yok bu kadar tantanaya di mi? metallica 99 konseri diyorum :D:D:D:D:D

ÇoK ŞüKüR

2011-11-12T00:58:00.003+02:00

her gün ama her gün, yeniden doğuyorsam,

her yeni günü iyi niyetlerle karşılıyorsam,

işime gidişim de, evime dönüşüm de umutlu oluyorsa,

yol boyunca saçlarımı dağıtan rüzgara kızışımdan daha anlamlı olmuyor sana kızmalarım.

yağan yağmura söylendiğimden daha öfkeli değil...

yağan yağmura da, esen rüzgara da neler borçlu olduğumu bilecek kadar basıyorsa ayaklarım yere; kızdırdığına da, güldürdüğüne de şükredecek kadar "aklı selim"im sanıyorum.

ve seviyorum seni, seninle gelen her şeyi..

"yaşıyoruz, çok şükür der gibi"

Yooo

2011-10-14T08:38:00.002+03:00

sabahın 08.30'undan merhabalar, sabah şeriflerine!

az sonra derse gircem, 23.30'a kadar..

aa pardon, arada yemek yicem 1 saat kadar :(

o yüzden kimse, öğretim görevlisinin işi ne rahat demesin!

demesin!!!!!

DüNYa TeRSiNe DöNSe VaZGeÇMeM!

2011-10-06T10:45:00.003+03:00

bişiler yazmaya kalkınca, en zorlandığım şey şu başlık bulma olayı.. ben de artık bu konuda kendimi sıkmaktan vazgeçip, o an aklıma ne gelirse yazıyorum. bu başlık da, bu tarz bir düşüncenin ürünü :))

bir süredir yazamıyordum, yazacak bişiler bulamıyordum, yaşadıklarımı yazmaya değer addetmiyordum belki. gerçi şimdi de muazzam bir şey yaşamış da anlatmaya niyetlenmiş değilim. sadece paslanmamak için bir iki bir şey karalayayım dediğim noktadayım.

iş güç insanı meşgul ediyor azizim. üstelik de kalitesiz bir meşguliyet. dönüp arkana baktığında anlatacak hiçbirşey kalmadığını görüyorsun.. öle işte öğrenciler geliyo, kayıt neyin yapıyoruz. sonracığıma dersler başladı. bu dönem girdiğim ilk ders birinci sınıfların olunca, 3 saatlik dersin sonunda sesim travestiden hallice bir hal almıştı mesela. bağır çağır, koğuş sistemi.

bu eğitim sisteminin şöyle bir handikapı var zannımca; hocalar yaşlandıkça öğrenciler gençleşiyo. aradaki uçurum giderek açılıyor. mesela bu sene 93 doğumlu öğrencilerin kaydını yaptım yahu! 93 te doğan insan mı olur! seneye ben bir yaş daha yaşlanmış olacağım ama 94 doğumlular gelecek! yok yok, ondan sonra hocalar öğrenciyi anlamıyor derler. ben nası anlayayım seni, sen doğduğunda ben liseye başlamıştım! ben kurt cobain dinlerken, sen anne sütüyle besleniyordun!

bak sinirlendim yine..

HaSeTiMDeN ÇaTLıCaM

2011-09-04T21:20:00.002+03:00

bişi değil, nazar değdircem elaleme..

biz niye beceremiyoruz allahım?

neden!!!

İki Ara BiR DeRe

2011-08-28T00:26:00.003+03:00

son zamanlarda bir okuma hevesi basmıştı beni tekrardan, aman pek sevinmiştim ben de. çünkü bayaa bi zamandır okuyamıyordum hiçbirşey.

önemli şeyler okumaya başlamadan önce, çıtır çerez şeyler okurum önden. hevesim yerine gelsin, hazırlanayım diye. bu sefer de öle yaptım. çok komik olduğuna ve tek solukta yorulmadan okuyacağıma inandığım bir kitabı seçtim ve düşündüğüm gibi de oldu. hemencecik okudum, bitti. hazırdım! bir süredir aklımda yer etmiş bir kitabı okumaya hazırdım artık. kitabın ağır olduğunu biliyordum. edebi olarak ağır değil ama, içerik olarak ağır. beni sarsacağını, zorlayacağını da biliyordum. ama okumalıydım.

aç parantez: benim böle de bi huyum var. kitap eğer tarihte yer edindiyse, önemliyse ve pek çok kişinin okumaya cesaret edemeyeceği kadar sıkıcıysa, ağırsa fln; mutlaka okumam gerektiğini hissederim. tarihte adı geçen bir şeyden eksik kalmamam gerektiğini düşünürüm. "ben bunu da yaptım" diyebilmek için belki. evet, çirkin bir şey, hiçbir entel dantel hadiseden eksik kalmak istememek ama ne yapayım, birileri bir yerlerde entel mevzulardan bahsediyorsa ve benim söyleyecek tek sözüm yoksa, kendimi -hiç- hissediyorum. o yüzden de hiçbir konuda uzman değil ama her konuda söyleyecek sözü olan kişi olmayı seçiyorum. kapa parantez.

nitekim öyle de oldu. kitap beni fena sarstı. elime alasım gelmiyor. aslında sıkıldım da belki biraz. psikolojide buna "duyarsızlaşma" deniyor. bir uyarana çok fazla maruz kalan kişi, artık o uyaran tarafından uyarılmaz oluyor. (burada konuyu gay olmayı seçen erkeklere getirebilirdim, yapabilirdim bunu, ama yapmayacağım.) mesela çiçekçide çalışan birinin, siz girdiğinizde midenizi bulandıran baygın çiçek kokusunu duymaması, çöpçülerin çıldırmadan çöp toplamaya devam edebilmesi ve hatta savaşlarda insanların yaşanan herşeye rağmen orada kalabilmesi gibi... işte bu kitap da bende buna benzer etki yarattı. ilk başlarda şaşkınlık, tiksinme, gözlerimi belertme efektleri eşliğinde okuduğum kitap; sonra sonra, sıradan bir kitap gibi gelmeye başladı. ve sıradan oluverince, sıkıcı da oluverdi. belki de çevirisi çok kötü olduğundan, bilemiyorum.

bu kadar bahsettikten sonra, kitabın ismini fln da vermeliyim sanırım. önce yazarından başlayalım. "Marquis de Sade" (ilgilenenler için ayrıntılı bilgi) uzun uzun okuyamam ben onu diyenler için kısa bilgi: Sadizmin kurucusu kabul edilen zatı-şahane :)) 29 yılını hapiste, 13 yılını akıl hastanesinde geçirmek zorunda kalmış, bu yazdıkları yüzünden; o kadar diyim ben sana... ve ben şu anda onun en önemli kabul edilen eseri olan "Sodom'un 120 günü" adlı kitabı okumaktayım. (bunun filmini de yapmışlar ağa) adamcağız bu kitabı hapiste yazmış ve ölümünden uzun yıllar sonra bulunup yayınlanmış.

şimdi.. sadizmin kurucusu kabul edilen, hatta bu akımı adı verilmiş olan adamın başyapıtı hakkında neler hissettiğimi az buçuk kavramışsınızdır sanırsam.

bir tarafım "at kenara bu sıkıcı kitabı" derken diğer tarafım "ama bilmen lazım, okumuş olman lazım" diyor. kitap kötü de olsa, "kitap kötüydü hocam" diyebilmeliyim. benzetmek gerekirse; hiç kafka okumamış birinin, "ben kafka sevmem" demesi gibi bişi benim için.

(not: bence kafka okumamış insan olmamalıdır, böyle de kafatasçı olabilirim yeri geldiğinde. tabi bu benim fikrim. hatta bu fikrim yüzünden çok yakın bir arkadaşımdan azar bile işitmiştim. ben kendisine 1984'den bir örnek veriverdim bigün. örnek dediysem de "big brother watches us" dedim yani, konuyla çok alakalı bi yerde. suratıma boş boş bakınca, "1984 yahu :))" dedim. o boş bakmaya devam etti. ben de açıklamaya giriştim. "var ya abicim george orwell'ın kitabı, 1984, okumadın mı?" diye.. o da bana kızdı; herkes beni okuduğum kitapları okumak zorunda değilmiş. "ama" dedim "bu bi klasik yahu" o daha da patladı. insanları okudukları kitaplarla, dinledikleri müziklerle sınıflandıramazmışım, herkes benimle aynı zevke sahip olmak zorunda değilmiş, herkes klasikleri okumak zorunda da değilmiş, hatta insanlar okumak zorunda da değilmiş, bu onları gerizekalı yapmazmış. eğer bu sebeplerden insanlara gerizekalı muamelesi yapmayı, onları küçümsemeyi bırakmazsam çok arkadaş kaybedermişim, insanların hakkımdajki fikirler değişirimiş vs vs.. işitiiğim bu azardan sonra fikirlerim çok değişmemiş olsa da, dışa vurmamayı öğrendim :))

neyse efenim, velhasıl kelam; son zamanlarda kaybettiğim okuma hevesimi yeniden kazandığım şu günlerde okumakta zorlandığım ama "kötü içerikli" de olsa okumak zorunda hissetiğim bir kitap tarafından ikilemde bırakılmış bulunmaktayım. zorlanıyorum, sıkılıyorum. ne yapsam bilemiyorum. okumamayı kendime ne kadar yediremediğimi, üstteki paragraftan anlamışsınızdır zaten. çok kararsız kaldım. bu kitap yüzünden hevesimi tekrar kaçırmak da istemiyorum, çünkü sırada "anne frank'ın hatıra defteri" var :)) ne yapsam bilemedim :))))

O DiiL De..

2011-08-26T21:46:00.001+03:00

ben yazmayalı beri godsy 3, pucca 2 yazı yazmış nan!

ne kadardır yazmıyorum, anlamadım ki!!

KoNuNuN ÖzÜ

2011-08-23T10:25:00.002+03:00

dünyanın tam tepesinden bakıyorum.

yuvarlak bir cismin "tam tepesi"nde olmadığımı iddia edecek bi done olmadığından, bu savımda iddialıyım üstelik.

eskiden yüksekten korkmazdım ben. takribi 17 yaşımda, yağmurlu bir günde arkadaşımın odasının camından 45 derece eğimli çatının ıslak kiremitleri üzerine çıkıp, ayaklarımı da aşağıya sarkıtıp bira içmişliğim bile var.

insan gençken daha az korkuyor herşeyden. "bana bişey olmaz" larla dolu oluyor ceplerin. olsa da zaten kimse seni anlamadığından, kaybedecek hiçbirşeyin yokmuş gibi geliyor.

yanından geçerken laf atan iri yarı krolara küfür edebiliyor, sabaha karşı taksimde bi başına sarhoş yürüyebiliyor, en iddialı kıyafetleri giyip dolaşabiliyorsun. ne yüksekten, ne insanlardan korkuyorsun.

ama büyüdükçe/yaşlandıkça; hayatın mı kıymetleniyor, anılar oluştuğundan mı yaşadıkların sürdürülmeye değer görülüyor, "yapacak çok şey var daha" diye mi düşünüyorsun; orasını bilmem. ama yüksekten de, insanlardan da korkar oluyorsun. yanında geçen eli yüzü düzgün adamdan bile tırsar, cam silmekten dahi ürker oluyorsun.

oysa insan büyürken en çok acı biriktiriyor.

güzel anılar, tatlı heyecanlar, dahiyane bilgiler, eşsiz deneyimler.. evet! ama en çok acı.. dost kazığı, arkadaş çelmesi, aile hilesi fln.. e bu hainliklerle dolmuş taşmış hayatın nesi, ergenliktekinden daha kıymetli?

belki de kilit cümle, "daha yaşanacak çok şey var" dır? her insanoğlunun şu ahir ömründe başına gelenler benim de başıma gelmeli diyorsun. ben de okumalıyım, ben de iş bulmalıyım, ben de evlenmeliyim, benim de çocuğum olmalı, hatta çocuğumun da çocuğu olmalı ki ki kendisi benim torunum olur. (evet, tam olarak bu sırayla sevgili fevkalade olağan)

hatta şebnem ferah'ın şarkısı bile var yahu bununla ilgili. "gelinlik giymeden, ışığı görmeden, bebeğimden önce, vazgeçtim dünyadan" fln diye. demek ki bir beklenti ile yaşıyor insan. bazı şeyleri yaşamadan ölmek istemiyor. belki de ergenlikte, tüm bu hayaller yaşanamayacak kadar uzak göründüğündendir.

düşünsene daha 17 yaşındasın; kim çocuk yapacak, ohoooo.. sırayı şaşırmayalım; lise bitecek, üniversite kazanılacak, bir sürü çirkin kurbağa öpülecek, şanslıysan belki yakışıklı prens bulunacak, iş bulunacak, para kazanılacak, yakışıklı prens ülkesini beklesin diye beklenecek, evlenilecek, kariyer yapılacak, sonra hamile kalınacak, 9 ay paytak yürünecek, sonlara doğru atom bombasına benzenecek, yavrulanacak.... şaka mı bu be!

her ne ise...

konunun özü anlaşıldı heralde, di mi gençler?

ÇoK SıKıCı!!!!

2011-08-17T15:52:00.002+03:00

ne kadar sıkıcısınız bağyan!

o sizin şahsi sıkıntınız!

bütün yazı yedik; okullar açılayazmışken, tez aklımıza düştü. sıkıl şimdi ey insanoğlu! sıkıl ki, işe bi yerinden başlayabilesin.

yok yok ama bugün fazladan bi sıkıcılık üstümde..

ya da sıkıntı, keza kendimden başka yok kimseye zararım :)

gözlerim açılmıyo sabahtan beri. gerizekalı facebook oyunlarıma bakasım bile gelmiyo. dizi izleyeyim desem, ı ıh, o da olmuyor.

ayakkabı bakıyorum ben de sağda solda. mango ayakkabı sayfasını 5 modele kadar düşürmüş :(

zara desen, hepsi yazlık. şöle bi yağmur botu bakamaz mı insan ağız tadıyla?

zaten her bir modelin birbirinden güzel ve fiyatların da güzellikle doğru orantılı olduğu günümüz dünyasında, benim yerim çok, çok belli!

bi sürü makale buldum, indirdim. lakin sadece 1 tanesi türkçe. iyi hoş güzel de, ben nası okuyacam o kadar ingilizce makaleyi yahu? ben de insanım bi yerde, değil mi ama?

üstelik üds'den gereken puanı alamamış bi insan. benim üstüme niye bu kadar geliniyo anlamış değilim.

tabii ki herşey benimle ilgili, tabii ki dünya benim etrafımda dönüyo ve tabii ki herşey bana göre organize; ne sandın!

allam bana şöle bir 500 milyar falan versen de bi rahatlasam ben ya.. valla bak, herşey çok güzel olur o zaman. mütemadiyen benden duymak zorunda kaldığın homurtuların sonu gelir sen de kafanı dinlersin hem. nası fikir?

LuCKy Me!

2011-08-14T22:38:00.002+03:00

ben; beni çok seven, olduğum gibi seven, azıcık değiştirmeye çalışsa da bu değişikliklerin bana olan sevgisinde sapma yaratmayacağını bildiğim bir adamla evliyim.

ben takıntılı olsam da, kilolu olduğumu düşünmeyen...

bu halime bayılan ve kesinlikle çekici bulan..

beni zeki, başarılı ve harika bulan bir adamla..

yaptığım her yemeği yiyen, düşünsenize!

şimdi; benim yerimde olsanız, bu adamı severken öldürmek gelmez miydi içinizden?

evet yeni evli sayılırım hala, bunun kocamı seviyor olmama bir etkisi yok tamam mı?

eskidiğinde de seviyor olacağım.

adam eskidiğinde, ben eskidiğimde ya da evliliğimiz eskidiğinde..

bunu yıllar sonra hatırlatırım :D

İYoT YoRGuNu

2011-08-13T18:57:00.003+03:00

sonunda yaşadığım yeri idrak etmiş bulunmaktayım. sıcaktan beynim sulandıydı, ancak açıldı idrak yollarım. dedim ki kendi kendime; "yahu kadın, antalyanın tüm o leş sıcağına felan katlanıyosun da neden sefasını sürmüyorsun?" ve sonunda uzun zamandır ısrar eden iş arkadaşımın teklifini kabul ederek kendimi plaja attım.

aslında dün de atmıştım ama dünkü kısaydı, sözünü etmeye değmezdi. oysa bugün takriben 8 saati plajda geçirerek, tam mesai yapmış bulunmaktayız.

çılgın gibi esen rüzgardan üşüdük desem inanır mısınız? 5 gibi üstüme havlu serip yattım :)

sabahtan yerleştiğimiz şezlonglarda kitap okuduk, sohbet ettik, uyuduk, müzik dinledik ve huzur bulduk. resmen huşu içindeyim şu an. hepi topu 10 ailenin olduğu kocaman bir plajdan bahsediyorum, ki antalyada böylesi pek de mümkün görünmüyor. özellikle kemer için yazdığım o yazıyı okuyanlar, ne demek istediğimi anlarlar.

sadece dalga sesleri, konuşursak kendi sesimiz; hepsi bu.. harikaydı..

gerçekten iyi geldi..

şu anda çok yorgun hissediyorum kendimi, muhtemelen iyottan. keza denize sadece 1 defa girdim, onda da ıslanıp çıktım. efor sarfetmedim yane. yorulmam için insancıl bir bahanem yok. ama hissettiğim yorgunluk, çok güzel bir yorgunluk.

gerçi eve geldiğimde, berbat durumda bulmasaydım daha iyi olcaktı. (kafan yarılsın canım kocam :)

ama zaten içimden hiçbişi yapmak gelmiyo. oturacak ve bu tatlı yorgunluğun tadını çıkaracağım. ve okullar açılmadan bunu mümkün olduğunca sık tekrar edeceğimdir.

yaşasın antalyanın nimetleri :)))

MuHaSeBe

2011-08-10T02:31:00.002+03:00

farklı olacak kadar cesur değilim artık. ama farklı olanlara gıpta etmeme engel değil bu..

ben farklı olmaktan çekiniyorum nicedir.

ergence bir ihtirasla, tüm gözlerin üzerimde olmasının ve o gözleri kaptırmaksızın taşımanın nasıl bir şey olduğunu bilirim.

ama bir zamanlar bayıldığın şeylerden artık korkuyor olman da imkansız değil.

sonradan ortaya çıkıveren yükseklik korkusu gibi...

her gün, defalarca "ne güzeeel" dediğin resimlere bakmak ve onlardan biri olmak istemek. ama her sabah aynı sıradan insan olarak çıkmak evden.

kimsenin kafasını çevirip bakmadığı.. görünmez olmanın güvenli duvarları arkasından yaşamak..

benim durumumda, yüksek topuklu ayakkabılara bakmak uzuun uzun.. bir kaçına sahip olmak hatta. dolabımdaki varlıklarını, hayata geçirememek.

eskiden daha cesurdu ayaklarım.

kısa kestirilmiş, doğal renginde saçlar.. eskiden sarıydı saçlarım, upuzundu, her daim fönlü..

ve eskiden daha az yer kaplıyordu bedenim uzay boşluğunda, bunu görünür olmaktan saymıyorum.

dikkat çekmeden, farkına varılmadan, çok da umursanmadan yaşıyorum.

buna alışıyorum ama hala içerliyorum...

kendimle bitiremediğim ne çok hesabım var.

kendini olduğu gibi sev diyenler var ya; onlardan gerçekten ikna edici olabilenlerden bir kaçına cidden ihtiyacım var sanırım.

ve ben narsist idim bir zamanlar.

sakin, sessiz, herkes kadar..

yaşıyoruz..

buna da şükür..

KaFKaeSk

2011-08-10T00:50:00.004+03:00

Franz Kafka, "Değişim"i yazdığında, 32 yaşındaydı; "Aforizmalar" ı yazdığında, 34... öldüğünde ise, 41..

iki sene sonra kendimi böceğe dönüştürecek gücüm, dört sene sonra hayatı anlatmaya çabalayacak kudretim olmayacağından emin olarak; onbir sene sonra ölmeyeceğimi varsayıyorum. ama istersem 100 yıl daha yaşayayım, sadece 41 yıl yaşamış olan bu adam kadar izim kalmayacak dünyada; ona yanıyorum!

kendimi Kafka ile kıyaslayışıma bakarak, boyumdan büyük egomun ben öldükten sonra bile peşinizi bırakmayacağına emin olabilirsiniz :)

çok abartmaya da mahal yok gerçi. benim boyumdan büyük olması, gerçekten büyük olduğu anlamına gelmiyor :D

ALıŞ BuNa - GeT UseD To İt

2011-08-08T21:22:00.003+03:00

buralar çok sıcak..

ama nelere alışmıyor ki insan..

hani doktora gidersin de, sana sorular sorar.

"son zamanlarda nefes alışınızda bir problem var mı?"

"sırtınızda hafif bir ağrı hissettiniz mi?"

"uykularınız huzursuz mu?" gibi..

işte ben o soruların her birine "bilmiyorum" diyenlerdenim. ki çoğu doktoru şaşırtmıştır bu cevabım. şaşırmayanlar ise, zaten alacakları cevapla ilgilenmeyecek olanlardır.

kendimi dinlemem, kendimin farkına bile varmam. sadece alışırım, görmezden gelirim..

işte bu sıcağa da alışıyor insan.

2 ya da 3 sene önce tatile geldiğimde buraya, arkadaşımın yanına - ki kendisi o zaman evlenmemişti daha, şimdi ise ölümüne hamile- sokağa bile çıkmamıştım hiç. hepi topu bir haftalık tatilim vardı ve ben antalyaya gelmiştim. ama klimalı odadan kafamı çıkarınca bile nefes alamıyordum. bu durumda tatilimin %67'sini odada ahmet altan okuyarak ve kaplan belgeseli izleyerek geçirmiştim.

ama şimdi evim burda. o evimde klima da yok üstelik. haftada 2 gün çalışıyorum. iş yerimde klima var evet ama sadece 2 gün. diğer günler -mesela bugün- sadece evde bilgisayar başında oturuyor ve mümkün olduğunca az hareket etmeye çalışıyorum. nefes alıyor olmak bile terletiyor insanı.

zaten suyu sevmem ama kendime kokmayı da sevmem. mecburen her gün duş alıyorum, almak zorunda kalıyorum..

ha şimdi sorsan bana doktor edasıyla, "son zamalarda kendinizde bir tükenmişlik hissediyor musunuz" diye; "bilmem ki" derim. alışıyorum, alışıyorsunuz, alışıyorlar...

TeOMaN

2011-08-05T23:04:00.003+03:00

şimdi şu iki videoyu izlemenizi istiyorum.

ilki Teoman - Romantik

ikincisi ise, bir Kustarica filmi olan "black cat white cat" 'ten bir sahne

ben şimdi bu benzerliğe ne diyim?

çalmış diyemem, çünkü pek severim teoman'ı.

hatta bazı sitelerde "sevdiğiniz yazar" , sevdiğiniz şarkıcı" kısımlarına yazdığım şey bile sabittir benim.

"Ahmet Altan adını yazsa okurum, Teoman adını söylese dinlerim"

çok üzüldüm keşfettiğimde. belki bir çok kişi bu benzerliği benden çok önce farketmiş olabilir. sosyal medyadan, televizyondan fln oldukça uzağım, habersizim. ama ben bunu teoman gibi çok yaratıcı birine yakıştıramadım.

zaten böyle şeyler beni hep çıldırtmıştır. ne yani, bu şarkıyı senden başka kimse bilemez mi? insanın dinleyici kitlesini salak yerine koymasıdır bence bu. onun müzik zevkine sahip olamayacağımızı düşünmesidir.

ben bu lafları teoman için etmiyorum. hatta telif hakkı ödemiş bile olabilir. umrumda değil.

zaten müziği de bırakıyormuş!!!! (http://www.teoman.com/aciklama.php)

şimdi elimizde kalan tek şey, -şaşılacak şey ama- müzik zevklerimizin benziyor oluşu. aynı şeyleri dinliyormuşuz! aman tanrııımmm!!!

seni kustarica için sevmeye devam edebilirim bebeğim :))

İNdiRiM!!!

2011-08-03T16:00:00.003+03:00

işte indirim diye ben buna derim!!!

dikkatli bak ama tamam mı?

ne kadarmış aslında ve bizi ne kadara alabilirmişiz?

we lucky bastards :))

HeRKeSe GüSeL GüNNeR :))

2011-08-02T11:11:00.001+03:00

BiLeMeDiM NaSıL BaĞLaSaM :)

2011-08-01T18:52:00.002+03:00

çocukken; insanların hayatlarının aşkına nasıl oup da ulaşabildiklerini merak ederdim.
bizim sokaktan ayşe abla ile, yukarı sokaktan mehmet abi evlenirdi mesela.
nası bir şans bu derdim, hayatının aşkı bi arka sokakta yaşıyormuş meğer.
sonra sınır denen şeyle tanıştım.
insanlar sınırları dahilinde bi gerçeklik yaratıyorlardı kendilerine.

ilk aşk denemelerimde de benzer kaygılar taşıdım.
"şimdi bu adama aşık olduk ama ya afyonda yaşıyorsa hayatımın aşkı" demekten geri kalmadım.
bu da insanı çok deneme ve çok yanılmaya götürüyor elbet.

bi laf var ya -bayılırım- "yakışıklı prensini öpene kadar, pek çok çirkin kurbağa öpmek zorundasın" diye.
o hesap.

ama teknoloji denen şey, sınırların çoğunu ortadan kaldırdı. şimdi insanlar internet üzerinden, karşılaşma şanslarının hiç olmadığı birileri ile tanışıp aşık olabiliyorlar.

ya da gitmenin imkansız olduğu yerlere gidiverip yeni insanlar tanıyabiliyorlar.

ben mesela kocamla internet sayesinde tanıştım.
bir arkadaşım; 10 sene süren ilişkisini zor da olsa bitirip yeni bir başlangıç yapmak için gittiği almanyada hayatının aşkı ile tanıştı ve evlendi.

ha; almanyadan biri ile evlenmek bana pek olası gelmese de, o inanmış o adamın hayatının aşkı olduğuna. eskiden olsa o adamı görme şansı hiç yoktu. değil ki tanışıp aşık olmak vs.

velhasıl kelam, teknoloji güzel şey.

TaTiLDeYDiM

2011-07-26T21:42:00.003+03:00

yeni döndüm.

yaklaşık 6 günlük bir aile yanı kaçamağı yaptım.

kardeşim, kuzenim ve ben; eski günlerdeki gibi kızkıza takıldık..

oysa artık çok zor derdik hep. çünkü kuzenimin nur topundan hallice bi oğlu oldu 7 ay kadar önce. evlendik ve çoluk çocuğa karıştık diye zor gibi gelirdi ama başardık valla :))

yanımızda 7 aylık bebekle plaja da gittik, çarşı pazar da gezdik, içip sarhoş da olduk...

insan değişmiyor, sadece uyum sağlıyor.

bunu bilmek çok güzel. şartlarını yeni hayatına uydurabilirsen, herşey güllük gülistanlık.

tabi evlerimizi, kocalarımızı özledik. ama bu bile güzeldi. insanın ardında özleyeceği birini bırakması ve özlendiğini bilmesi de çok güzel.

annelerimizle de beraberdik üstelik. benim annem candır, canandır :)

teyzem de hallicedir hani.. yanında sigara içilemiyor olması dışında, mis gibi insandır. ama onun bu kuralcı katılığı bize, çatılarda sigara içme zevkini tattırdı yeniden. ergenler gibi hissettik kendimizi :)

bol bol eskilerden konuştuk, yenileri paylaştık. hayat ne yaparsa yapsın, ne kadar uzak köşelere savurursa savursun; insan kardeşinden ve kardeş bildiklerinden uzaklaşmıyor. bu da güzel.

ne çok güzel şey yaşadım şu 6 günde.

beni üzen tek şey Amy Winehouse'un ölüm haberi oldu.

çok severdim, çok..

sabah kahvesi yanında gazetemi elime aldığımda gördüm haberi, şok oldum.

pek çok kişi için artık eskidi bile bu haber. neler yazıldı, neler çizildi.

ama ben yazmak zorundayım. görevimi ifa etmek mecburiyetindeyim.

benim için önemliydi onun müziği.

kendimden çok şey bulduğum, sıkılmadan dinlediğim..

beni bilen bilir; bir şeyi sevdiysem, defalarca yapmaktan sıkılmam hiç.

beğendiğim kitapları (hiç abartmıyorum) 20 defa okumak da, tüm gün boyunda kesintisiz tek şarkı dinlemek de; tam benden beklenecek hareketler.

işte bu kız, benim için; tek gün şarkımdı, aynı şarkımdı, yeterdi artık sıkılmadım mıydı..

hatta bir başsağlığı telefonu bile aldım o gün.

amy öldü, benim başım sağoldu..

çok üzüldüm, bir daha müzik yapamayacak diye..

ben aynı şarkıları dinlemekten sıkılmam ama, yenilerini de reddetmezdim.

uysalca onları da dinler, ezberler ve ezberletirdim.

keşke daha yaşasaydı..

Die WeLLe

2011-07-18T16:53:00.004+03:00

çok değişik bir film..

izlerken tüylerimiz diken diken oldu..

öyle korku filmi de değil, sadece ürkütücü...

almanya'da geçiyor (adından da anlaşılacağı gibi)

onların eğitim sistemi bizden farklı olsa gerek, son hafta "proje haftası" yapıyolar.

iki sınıf var; biri otokrasi, biri anarşi..

normalde beden öğretmenleri olan adam, eskiden sıkı bir anarşist olmanın verdiği azimle, anarşi sınıfını istiyor. ama onu,başka bi adam almış. mecburen bizimkine otokrasi kalıyor.

o da öc almak istercesine, farklı bir şekilde işliyor dersi.

zaten tantana burda kopuyor.

kendi tarihleri ile yüzleşiyorlar, hitler konuşuyorlar.

beni en çok sarsan diyaloglardan biri şöleydi.

öğretmen: sizce yeniden otokrasi hakim olur mu almanya'ya?

öğrenci: mümkün değil; bizler artık çok eğitimli, çok farkındayız.

ve sonrasında ortaya çıkan sonuç korkunç!

güç insanı sarhoş eder, güç insanı sallar..

gücü eline geçiren, başkalarına zulmeder.

grup olmanın bilinci, insanları sarhoş eder, sarsar.

grup olanlar, dışarda kalanlara zulmeder.

hitler nasıl ki, buradan bakınca "bize sapkınca gelen" düşünceleri ile dünyanın tarihini değiştirdi.

bu filmde nasıl olduğunu anlıyorsunuz.

tüyleriniz dikile dikile hem de...

not: based on a true story

PaUL SiMoN

2011-07-18T16:44:00.002+03:00

anam!

paul simon geliyomuş ya...

niye kimse bana haber vermiyo?

allahtan gazete okuyoruz.

neyse ki, bu adamın gelişi bende hezeyan yaratmadı.

pek de öle dinlediğim biri değil.

ha yaşayan efsane, ölmeden görsek iyiydi ama; napalım antalya'dayız :p

o zaman biz de burdan saygılarımızı iletelim kendisine..

NeDeN?

2011-07-18T03:29:00.003+03:00

bazı insanlar tanırsınız

tanıyor olmanıza rağmen sevilecek bi taraflarını bulamazsınız..

güzel /yakışıklı değildirler..

akıllı ya da zeki değildirler..

iyi insanlar değildirler; herkes kadar iyi, herkes kadar kötü..

onları sevilesi yapan herhangi bir tarafları yoktur.

ama onları çok seven, çok çok seven birileri vardır yanlarında, kıskanırsınız.

basitliğin, sıradanlığın şansıdır bu..

belki basit insanlar tarafından sevilirler ama çok sevilirler.

ellerinde çiçekler ve yanlarında sevgilileri/eşleri ile poz verirler.

onlara istedikleri herşey verilir, sonsuz destek görürler, haklarında kötü laf ettirilmez, yorulmalarına bile tahammül edilmez.

çünkü çok sevilirler.

bu kadar sevilmek için ne yaptıklarını anlayamazsınız..

ya da onlarınki gibi bir hayatınız yoksa, kendi suçunuzu arasınız.

neyi eksik yaptığınızı düşünür durursunuz.

gecelerce uykusuz kalırsınız.

onların hakettiklerini haketmek için ne yapmak lazım geldiğini bulamazsınız.

birilerinin prensesi/prensi olamadığınızı düşünürsünüz.

olmak istersiniz, hakettiğinize eminsinizdir.

ama olamazsınız.

onlardan daha güzel, daha akıllı, ya da iyi, daha başarılı olduğunuz halde; sonsuz vericiyken üstelik; birilerinin prensesi / prensi olamazsınız..

kimse siz yorulmayın diye rahatından fedakarlık etmez, etse de kafanıza kakar.

bir gün yapsa, ertesi gün aynını bekler.

yorulup yorulmadığınız umrunda değildir.

yaptığınız fedakarlıklar görülmez, görülse de mecburiyetiniz olarak alınır.

boşuna demezler, "allah insana çirkin şansı versin" diye...................

baştan belirteyim, fena sarhoşum

2011-07-13T23:52:00.003+03:00

nice badireler atlattım, bu dediğin devede kulak...

binlerce sorunu olan; ergenliğinde bi dünya hap içip intihara meyletmiş, çok farmakoloji okur ya, kusmayayım diye uyumaya meyletmiş bi kız çocuğu bendeniz.

hatta orasını burasını tırnağı ile dövmelemiş, hala taşıyan kız çocuğu..

eve sarhoş geldiğim gecelerde, kardeşimin yatağımda çizmelerimi çıkardığını hatırlarım nice gecelerimde..

nice adamlar sevdim, nice nice yıllar boyunca..

nice ayrılıklar yaşadım, nice gözyaşları döktüm.

o ayrılıkları, canımdan can çıkması bildim........

değilmiş .mına koyiim..

boyumdan büyük sandığım adamlara, boyumdan büyük değerler biçer dövermişim.

o adamlar, boyuna bakmadan büyük laflar eder iken; kendimi büyük sanırmışım.

büyük adamın aşkı büyük sanırmışım..

oysa şimdi, tam durduğum yerden; kocaman bi adama aşıkmışım..

yıllar yıllar boyu; beni sevecek kadar kendini bilmez ya da self confidence adam lazım bana der durur iken; ne malmışım...

eski resimlere bakıyorum bu aralar çok..

dayattınız lan bize, güzelliğin şekil şartlarını; ne güzelmişim diyorum bu aralar çok..

güzelmişim, sarışın olduğum kadar.

"ne güzelsin vesselam" diyenlere tavmışım...

he güzelmişim .mına koyiim, çok güzelmişim....

kendinden korkan, benden korkuyolarsa vardır bi bildikleri diyen..

"o zaman korkmayın benden" diyip de gözünün rimelini, dudağının rujunu silen..

kendini işinden, hayatından alıkoyan..

basit kadın anlaşılabilir diyip de, memory 'sini tamizleyen..

izlediği filmleri hatırlamayan insan var mı tanıdığınız?

ha sonra ne oldu?

bi adam çıktı karşıma, korkutan kadının alışık olduğu gibi seven..

korkarsın dedim de, her kendini bilmez gibi, bana bişi olmaz diyen.

nası bilmiyosa kendini, ona bişi olmayan; olsa da sallamayan..

"ben korkmuyorum kadın, elindekini sergile" diyen..

her saldırımda kabuğuna çekilen, her "heh vazgeçti" dediğimde "burdayım ki" diye süpriz yapan..

hastaneyse hastane, rakipse rakip, alkolse alkol diyen..

"zor gün?" vız gelir; "acı hatıra?" tırıs gider" diyen..

geçmişi benim kadar parlak...

yükü benim kadar ağır...

neşesi benim kadar bol...

yüzü benim kadar güleç...

içi (benim kadar değil ama gibi) karanlık+ferah

çok şükür ki, kalan..

şimdi bulunduğun yerden hayat nası görünmektedir bilmem (anca tahmin) ama; bence "biz"sek biz, ve sen adapte olabildiysen benim kocaman sevgilim; içi dışı bir olan ve ne kaybettiyse bundan kaybetmiş olan sevgiline bi torpil geçersin diye düşünmekteyim.

reel ya da değil; karşına çıkan nice canlıya "bilmediğiniz bişi var" diyecek gücü bulabiliyosan vazgeç kendi cümlelerinden de şunu söle..

"ister inanın, ister inanmayın; ama bu kadın olduğu gibi ve olduğum gibi bi beni sevdi ve bu sondu"

bu kafayla, bu ilan-ı aşk mı idi be?

umarım..

BuLaNık

2011-07-13T23:25:00.003+03:00

ve kocam uyur

ve ev sessizliğe bürünür

ve nşa dinlemediğim hatta unuttuğum 90 lar şarkıları bana yaren olur

ve ben çok yalnızım be atom cümlesini kurdurttuğu için sinan çetinle papaz olurum

ve zaten o filmden de sırf pelin batu yüzünden nefret etmiştim

ama asansör filminden arzu yanardağ yüzünden nefret edememiştim.

bu o zaman mustafa altıoklar vs sinan çetin kavgası mıdır; kafamda at koşturn?

ve ayıptır beyler..

Oooff..........

2011-07-13T21:22:00.003+03:00

uzun zamandır shiny happy olduğumdan mı, bu duruma uyum sağlayamadığımdan mı, ruhumun bi tarafı karanlık olduğundan mı bilmem; taşımayı reddettiğim kadar ağır bu gece.

ben de ezberlediğim rotadan şaşmadan, diyetimi ödemeye niyetliyim.

buyrun sizin de içiniz kararsın.

ben de kendime bi votka hazırlayayım..

NoLuR Bu ADaMa BiŞi OLMaSıN

2011-07-13T00:53:00.001+03:00

ölümsüzlük varsa da sıkı pazarlığa tabi ise, bu adam için kullanasın.

sonsuza kadar müzik yaptırasın; çaldırasın, söyletesin.

biz fanilere de dinletesin.

bu sayede arındırasın, temizleyesin..

dinimiz, amin.

Ne Ki?

2011-07-12T12:36:00.002+03:00

dünya sizin oyun alanınız, onu iyi kullanın :p

bir kaç gündür aklımda bu slogan var. hangi reklamda kullanılmıştı hatırlamıyorum ama aklımdan da çıkartamıyorum. ne bir adım geri gidebiliyorum, ne bir adım ileri.

buralar acayip sıcak. haftasonu kemerdeydim. sevdiğim bir arkadaşım geldi diye gittim. e antalyaya gelen kişi denize girmek ister. burda 4 ten önce sahile gidilemiyor. ben de 1 saat için şezlonga para vermeyelim dedim çünkü en geç 6 da dönmek istiyordum eve. bu durumda biz de belediye plajı tabir edilen ve halk arasındaki adı amele plajı olan yere gitmek durumunda kaldık.

bir ara suda iken etrafımda - ki takriben yarım metre mesafede- adamlar görünce midem ağzıma geldi.

maalesef antalya -diğer tarafları bilmem ama özellikle kemer- bitmiş durumda. bu kadar talebi kaldıramıyor. üst yapı olanakları tamam ama, alt yapı dediğimiz doğası kaldıramıyor. tanımadığınız insanlarla aynı küvete girmiş gibi. bi de herkes çıplak doğal olarak. mayo diyorsunuz ama amele plajına gelen halk tabakasının mayo estetiğine sahip olduğunu söyleyemeyeceğim. o kadar çok pansiyon-motel-otel var ki, rekabetten dolayı fiyatlar dipte. e hal böyle olunca, herkes orda. eğer deniz kıyısındaki lüks otellerde kalmıyorsan, mecburen ya o otellerin kapattığı plaja para vereceksin ya da amele plajına gideceksin. oysa o kadar güzel bir yer ki kemer.

benim gittiğim arkadaşın ailesi orda yaşıyor uzun zamandır. iki katlı bahçeli bir evleri var. hayat o kadar tatlı ve o kadar rahat ki orda. ama sahile inince meridyen atlamış gibi oluyorsun. başka bir dünya. zaten çarşısında dolaşmaya kalkınca türkçe hariç her dille rahatsız ediliyorsun, satıcılar tarafından. cevap vermeyince de, "haaa türk la bunnar, ehe" diyorlar. aralarında bir kod fln olmalı.

antalyada en güzeli, klimalı bir mekanda film neyin izlemek. biz de öle yaptık. amele plajından korkup eve dönünce açtık kendimize bir güzel dizi. (V adlı diziye başladık. zuzaylı hikayesi) bira aldık, cips aldık, yayıldık koltuklara, mis :)

siz de şayet antalya tarafına tatile fln gelmeye niyetliyseniz, ucuz pansiyona gitmeyin. kıyın paraya sahil otellerine gidin. hem astarı yüzünden pahalıya geliyor; yemekti, plajdı derken; hem de istemediğiniz bir halk kitlesiyle burun buruna kalıyorsunuz.benden sölemesi.

Polly, antalyadan bildiridi :))

Mırmır

2011-07-07T14:50:00.003+03:00

hayvansever olmak, bir sıfat değil; bir sorumluluktur.

hayata, canlılara ve varoluşumuza karşı sorumluluğumuzdur.

başına kötü şeyler gelmiş ya da yaralanmış bir hayvanın yaşaması için gereken tedavi insan beynindeyse, gereken aletler insan tekelindeyse; ihtiyaç duydukları şeyleri sağlamak bizim insanlık görevimizdir.

elimizdeki imkanları kullanmak ve kullandırmak; mecburiyetimizdir.

veteriner hekim değilim. bu durumda beynimdekiler Mırmır'ın işine yaramaz. bu durumda benim elimde, onun işine yarayacak ne var? para!

ben elimde olanı Mırmır'la paylaşmaya hazırım. şimdilik elimdekini paylaştım. paylaşmaya da devam edeceğim. sizler de, "çok şükür, yaşıyoruz" diyebilmek için, dünyaya ve hayata borcunuzu ödeyebilmek için; Mırmır'a yardım etmek zorundasınız. elinizde ne varsa. beyniniz yardımcı olabilecekse beyninizle, paranız varsa paranızla, o da olmadı duanızla; bu güzel hayvanın yanında olmalısınız!

Mırmır'ın hikayesi: bir apartmanın kapıcısı tarafından omuriliğine tekme yemiş bu güzel kedicik. kendi halindeyken üstelik. sokakta yaşar iken. onu himayesine almış ve bakımını üstlenmiş olan kişinin notu da burda. hayvan sahipleri bilirler, her türlü veterinerlik ücreti yüksektir. her ne kadar veterineri de büyük oranda indirim yapmış olsa, beynindekiler için ücret talep etmese de, kullanılan ilaçlar için bile olsa, bir masrafı var bu bakımın. ve Mırmır'ın bakımını üstlenmiş olan Funda hnm'ın tek başına bu tedavinin altından kalkacak gücü kalmamış durumda. elimizden geleni yapmak biraz da bize düşüyor. buyrun, Mırmır'ın hikayesine.

ŞUAN MIRMIR HİÇ YÜRÜYEMİYOR!KAFASINI KALDIRAMIYOR. ARKADAŞLAR! VETERİNERİN SÖYLEDİĞİNE GÖRE DİREK ENSE OMURİLİK BAŞLANGICINA TEKME YEMİŞ! RÖNTGENLERİNE GÖRE TEDAVİSİ ÇOK ZOR VE UYUTMAK İSTİYORLAR! MR ÇEKİLMESİ LAZIM AMA ÇOK PAHALI! NOLUR YARDIM EDİN!!!!!ÇOK ACI ÇEKİYORRRRRRRRRR!YATALAK ŞUAN YEMEĞİ BİLE TEK TEK ELİMLE YEDİRİYORUM AMA AKŞAMA KADAR ÇALIŞIYORUM.VETERİNER BAŞKA ÇARE YOK MR PAHALI AMA SİNİRİN ZARAR GÖRÜP GÖRMEDİĞİ BİR TEK ÖYLE ANLAŞILIR MR ÇEKTİRİCEK YER BULMAK LAZIM DİYOR. KESİN SONUÇ O ZAMAN BELLİ OLUR DEDİ. YoK MU MR'I UCUZA ÇEKEBİLECEK BİRİNİ TANIYAN?

ŞUAN ÇOK KÖTÜYÜM! BİRLİK OLUP MIRMIR'I KURTARALIM NOLUR!ONU YAŞATMAK İSTİYORUM UYUTMAK DEĞİL! İNSANLARDAN ÇOK KORKAR! BU ADAMLARINDA CEZA ALMASINI İSTİYORUM!KALBİM ACIYOR YAAA :(

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.160553910680941.38152.100001789991983

UCuZ

2011-07-05T18:26:00.001+03:00

ucuz kadınları severim.

ucuzdan ne anladığımız da önemli tabii bu aşamada..

çok güzel kadınlardır, burası su götürmez bir gerçek.

ama onlar "çok güzelim ama çok da safım; gün görmemiş bi meleğim, az önce gökten düştüm" havasında gezmezler. onlar güzelliklerinin farkındırlar ve bunu da ele güne göstermekten çekinmezler. süslenirler, giyinirler.. en yüksek topuklar, en iddialı kıyafetler hep bu hanımkızların üzerindedir. sexy olmaktan, dikkat çekmekten korkmazlar. hatta severler de...

bir de cesurdur bu kadınlar.. mücadelecidirler. toplum baskısına boyun eğmez, canları ne çekerse onu yaparlar. haklarında ne deneceğini zerre umursamadan arz-ı endam ederler sağda solda. en gözde erkeklerle gezer, en güzel yerlerde görünürler.

üstelik bir de aşık oldularsa, uğruna mücadele ederler. kendilerini ortaya koymaktan çekinmezler. el değmemiş güllerle mücadelede, kalın botlarla gelincik tarlasına girmekten çekinmezler. gözleri kara, kulakları söylenenlere tıkalıdır.

onlar ne isterlerse alırlar.

hayat uzun yol elbet. sonrasında kendilerini nasıl bir hayatın beklediğini bilmezler, söylenenleri de kulak arkası ederler. carpe diem kadınlarıdır onlar. yarına daha çok vardır. mühim olan bugünün en güzeli olmaktır.

karşı konulmaz kadınlardır. elde etmeyi kafalarına koydukları hiçbir erkek uzak kalamaz onlardan. ha bu ilişkiler uzun da sürebilir, kısa da.. acı da çekebilirler. hatta çekerlerse de en ağırını çekerler.en fazla onlar içer, en ağır rezaleti de yine onlar çıkarırlar.

niye anlatıyorum bunları. Lale Devri dizisindeki Yeşim karakterinin ucuzluğuna hayran kaldığımdan sanırım. aşık olduğu için çıkardığı rezaletlere parmak ısırdığımdan. takdir ettiğimden değil ama helal olsun dediğimden. aklına koyanı yapan, istediğini alana kadar mücadele eden ve gecelerce yatakta ağlayarak bekleyen kadınlardan olduğu için.

yalnız bahsettiğim ucuz kadınları, gerçek ucuz kadınlarla karıştırmayın lütfen. bar köşelerinde erkek bekleyen kadınlar değildir anlattıklarım, sevdiklerim. ucuzluğun da bir asaleti vardır. zaten diziyi izleyenler, ne demek istediğimi anlayacaklardır.

aşık olan, olduğunu anladığında alışık olduğu şekilde savaş baltalarını çıkaran, yetmediği yerde bin türlü oyun çeviren; ama aşık olduğu adamın karşısında ağlamadan tek kelam edemeyen.. ben; güçlü ama zayıf, kudretli fakat savunmasız, gösterdiği ile sahip olduğu arasındaki fark uçurum olan kadınları severim. siz ister ucuz deyin, ister muhteşem..

AkşaM YeMeĞi

2011-07-03T20:20:00.001+03:00

karnıyarık-pilav-cacık

annem bile bölesini yapamadı şu ahir ömrümde :))

vay beeeaaahhh!!!

kjgljkbj

2011-06-26T00:22:00.001+03:00

ben olumlu, yapıcı olmaya gayret ettikçe; herşey daha da üstüme geliyo sanki..
o fütursuz halimi özledim..

NaSiHaT

2011-06-25T02:15:00.003+03:00

antalya'da yaşıyorsanız bizim gibi; lütfen öğlen 12 sularında evden çıkıp da akşam beşe kadar sokaklarda sürtmeyin... güneş tersten baktırıyor insana..

misal geçen hafta sonu, kardeşim ve sepsevgili kocası geldiklerinde, dizginlerimizden boşanmışcasına olimpos senin, adrasan benim, beymelek senin, gökova benim diye gezdik durduk. sonra nooldu? kocamı güneş çarptı.. hatta öle bi çarptı ki, soluğu hastanede aldık. yarım şişe serum yedi de anca kendine geldi.

peki biz bundan ders aldık mı?
almış olsak bu yazı yazılır mıydı?

aman derim.. yapmayın bunu, çıkmayın o saatte sokağa.. çıkacaksanız da, denize gitmek gibi ulvi bi amaç uğruna olsun. bizim gibi kot pantolon-tshirt ikilisi ile yapmayın..
denize girin ama sokaklarda yürümeyin.. plajda yatın ama kaldırımları arşınlamayın..

aghh, başımmm :(((

BuGüNüM BöLe GeçTi

2011-06-23T19:43:00.002+03:00

okula gittim.
kahvaltı yaptım, çay demleyip içtim.
sunumumu çalıştım, wordde düzenleyip kendimi sağlama aldım.
arkadaşımla öğlen yemeğine çıktım, aynı şeyi yedik, çok eğlendik.
okula döndük, sunumumu çalıştım yine
müdürle görüştüm, takdir topladım.
polisleri eğittim.
otele gittim, genel müdürle konuştum, okula sponsor olmasını istedim.
yoğurt alıp eve döndüm.
kocam yemek yapmış pek güsel, kaçırmadım yedim.
üstüne de kahve yaptım, orta...
şimdi işte tembellik zamanı geldi diye düşünüyorum.
yarın evdeyim, sonraki gün de evdeyim.
salıya kadar evdeyim :)))
bu; yaşadığım son atraksiyon olabilir salıya kadar diye, kayıtlara geçsin istedim :)))

DiZi MaNYaAa

2011-06-22T13:19:00.003+03:00

izlediğim son süpersonik dizi de bitince, yerli dizilere sarmak durumunda kaldım. çoh yakın bi arkadaşımın gazına gelince de; lale devri isimli diziyi izlemeye başladım. ama tabi yabancı dizilerin bi bölümü 40 dk, yerlilerinki ise 1,5 saat olduğundan; alışkanlıklarımdan vazgeçmek ve bi günde max 2 bölüm izlemek durumunda kaldım. gerçi bugün evdeyim ve şimdiden 2 bölüm izledim. sırada 3. sü var. ama öte yandan yurdum polisini eğitmek için hazırlamam gereken bi eğitim sunumu da var. offf of...

o diil de, bu başroldeki kızcağız; ki kendisi mustafa sandal'ın karısı, mirsad türkcan'ın kardeşi olur; ne kadar yeteneksizdir arkadaş. içime fenalıklar geliyo izlerken. bi de sanırım seslendirmişler kızı. senkron tutmuyo bazı yerlerde. senaryonun da ibneliği öte taraftan. öle insan mı olur! "çok kırıldım, şimdi intihar edicem" diyip, eve gelen güvenlik görevlilerini duymuyo fln. algıları zayıf onun, beynine kan gitmiyo bence :))

eskiden ben bu kızcağızı güsel de bulurdum üstelik. mustafa sandal'a bi kaç gömlek büyük olduğunu düşünürdüm. ama şimdi hiç de öle gelmiyo. çok selebriti bi insan değil esasında öle çok fun şeysi fln yoktur ama benim kendisine olan beğenimi bu dizideki muhteşem yeteneksizlik gösterisi ile kaybetmiş bulunmakta. artık buna da kırılıp intiharın eşiğine gelmese bari :))

neyse efem, burası çeok sıcak.. parmaklarımı klavyede gezdirirken bile terliyorum. o yüzden fazla uzatamıcam. bi bölüm daha izleyip, sunumumu hazırlıcam sanırım. o diil, polislerden de pek hazetmem haa.. siz benim köpeğim havladı diye evime gelen polisler misiniz diye hesap sorcam kendilerinden :) ihi hihi :)))

Şu HaYaTTa ENNN SeVDiĞiM ŞaRKı!!!

2011-06-21T22:49:00.001+03:00

STARSAILOR - FOUR TO THE FLOOR huntylch

Böle bişi olur mu!

ZoR DuRuMDaYıM

2011-06-09T15:58:00.004+03:00

amaaaannnn, ne kadar sıkıcı!

okula gelip hiçbişi yapmadan oturmak ne kadar yorucu; fikriniz var mı?

üstelik kantin fln da açık değil. sabah dokuz buçukta yaptığım kahvaltı ile duruyorum ve midem sırtıma yapışmış vaziyette :(

üstelik uykusuzum da... sabaha karşı 5 te yattım, 9 da kalktım. ki beni bilen bilir, 10 saat uyumadan kendime gelemem ben.

fringe adındaki diziye sardım da üzerinize afiyet.. sabahlara kadar onu izliyorum.

şimdi özet geçeyim; bak bi, ne zor durumdayım..

*çok açım ve yemek alabileceğim hiç bi yer yok.

*uykusuzum çok..

*eve gitmeme daha en az 1,5 saat var.

*evde de hazır yemek yok zaten.

*üstelik bi de burası lanet bi sıcak.

*eve de yürümek zorundayım. (takriben 15-20 dk)

haydi şimdi toplanalım ve bana acıyalım.

BoŞ

2011-06-07T12:22:00.003+03:00

okul bitti...

bu saatten sonra, yapacak işimiz kalmadı.

sınavları okuduk, sisteme girdik.

öğrencileri de gönderdik.

şimdi artık boş oturma zamanı :))

kitap getirdim bugün yanımda. klimalı odamda, sessiz sakin okuyacak ve mesaimin dolmasını bekleyeceğim :))

true blood dizisinin ilk kitabı olan "gündüz ölüsü" nü okuyorum şu ara.

izlemeyenler için, vampirli bi dizi işte.

aşk konulu değil ama içinde aşk da var. biraz hard sahneler de içeriyor. uyarayım.

neyse, diziyi sevdiğimden mütevellit, kitabını da edineyim dedim. lakin kitap, dizi kadar sarmadı beni. belki de aklıma kazındığı için tüm sahneler, kafamda canlandırma sorunu yaşadığımdan bilemiyorum.

bir kitap okurken, tüm karakterleri kafamda canlandırırım ben. tip olarak yane. sonrasında kafamdakine uymayan birilerini görürsem de hayal kırıklığına uğrarım.

o yüzden düsturum vardı benim aslında. okuduğum kitabın filmini izlemem diye. tabi bunu tersine çevirmek de mümkün. izlediğim filmde kafama kazınan karakterleri romanın içine adapte etmekte zorlanıyorum. hayal gücümün önüne set çekmiş oluyorum.

ama alacakaranlık serisinde böle olmamıştı. önce ilk iki filmi izledim, sonra kitapların tamamını okudum. kitapları okurken kafamda o tipler canlanmadı. hayal gücüme sınırsız oyun alanı kaldı. demek ki, onun yazarı ile bunun yazarı arasındaki fark bu :)

velhasıl kelam; bu kitap beni çok sarmış olmasa da, okuyacağım. hatta belki diğer romanları da alırım. bilmiyorum.

mühim olan, bu aralar kendime oldukça fazla zaman ayırabilecek olmam.

yaşasın!

Not: tez yazmam lazım aslında benim bu yaz. geçen sene kaldığım dersten bu sene geçtim ve artık tez dönemine ayak bastım. hazır vaktim de varken, yazmam lazım şu tezi :((

İnSaN SeVMeYeN KoCaM!

2011-06-03T18:52:00.002+03:00

mezuniyet törenine gelmeyen, beni yalnız bırakan kocam!
bu sözüm sana!
çoh eğleneceğiz bu akşam ve sen gelmediğin için çok mutsuz olacaksın..
teessüflerim sonsuz!

KaĞıTLaRRR

2011-06-02T15:21:00.004+03:00

çok kağıt var, çoookkk...
nasıl okunur bu kadar kağıt allaamm...
içime fenalık geliyo baktıkça bile..

insan oğlu ne nankör yahu...
eski işimden nefret kustuğum, bu işi yaptığım gün hayatın bana bayram olacağını ilan ettiğim yazılarımın mürekkebi kurumadı daha halbusi :)
hemen bu işten de şikayet edecek bişiler buldum.. ama yok, valla çok sıkıcı iş.. artık sınavlarda "ek kağıt alabilir miyim hocam?" diyen öğrenci benim can düşmanımdır.. baban mı okuyacak o kadar yazıyı, eşşeoğlueşşek :))

neyse ya, yarın mezuniyet var. keplerini atcaklar, biz de orda buluncas.. çoh duygusal anlar yaşanacak tahminimce :) ben de ilk mezunlarımı vermiş olucam. breh breh breh demek istiyorum. okudum adam oldum resmen :))

herkese şiddetle tavsiye, muhteşem bi meslek bu.. valla :))

SıCaK!!

2011-06-01T12:24:00.002+03:00

bugün burası çok sıcak!
odada klima var ve güneş almıyor diye, nispeten rahat oturuluyo ama eve kadar yürüme düşüncesi beni benden alıyo..
üstelik daha yaz gelmiş de değil...
korkuyorum anlıyor musun!

ÖLMeDeN YaPıLaCaKLaR LiSTeSi

2011-05-31T23:33:00.002+03:00

1- Cem Adrian canlı dinlenecek!
2- Mercan Dede canlı dinlenecek!
Not: İkisi birarada olursa, tadından yenmez! Bu Nedir Arkadaş!!!!

DöNüş DeNeMeSi

2011-05-31T19:18:00.002+03:00

çook uzun zaman oldu yazmayalı...
maymun iştahlı olduğum konusunda gerekli mercilere gerekli uyarıları yapmıştım zamanında.
ama arkadaş, akıl almaz bi istikrarla sürekli yazıp duranları okudukça canım çekiyo..
ne yazacağımı da bilmez oldum üstelik. sürekli yazarken iyiydi. zaten bi konu takibim vardı. "haaa onu anlatmıştım, bunu da anlatayım da çember tamamlansın" diyebiliyodum. şimdi ise neresinden tutsam elimde kalacak gibi..

bu akşam olmasa da, bu aralar yazmaya dönmek konusunda niyet etmiş bulunuyorum. zaten bu gün de eve iş getirdim. zaten kocam da yok, uzaklarda.. bugün yazmamam için pek çok sebep var...
yarına allah kerim :DD

GeRi GeLMişLeR

2011-05-14T22:27:00.000+03:00

yeeiii :))

ÇoH MuTSuZuM Be AToM!!

2011-05-13T21:57:00.001+03:00

izlediğim blogların hepsi kayboldu!

noldu bu bloggera yahu?

yazmasak da, severek okuyoduk..

ben şimdi reader peşinde koşup, teker teker onları eklemekle mi uğraşacağım?

evli barklı kadınım, işim gücüm var :Pp

Pffff.... :(((

?)/%&

2011-03-03T13:09:00.000+02:00

Dünya dönüyor, zaman geçiyor..
15 gün kaldı...

KıRMıZı KaLp EFeKTi :)

2011-02-14T10:22:00.002+02:00

ayrı gayrı geçirilen sevgililer gününü, sevgililer gününden saymam ben.. elim kolum yetişmiyor, gözlerim görmüyor.. ne anladım ki.. telefonda edilen bi kaç kelam.. her gün söylenenden farklı olamayan bi kaç söz.. zaten her gün karşındakine, onu ne kadar sevdiğini anlatıp duruyorsan; sevgililer gününde farklı olan ne söyleyebilirsin ki?

hediye gönderebilirdim.. ama göndermedim. çünkü ona hediye seçemedim.. güsel kıyafetler almaya kalksam, üstüne olur mu endişesi taşıyorum. malum benim yarim selvi boylu, koca ayaklı.. üste başa bişi almak, denemeden mümkün değil.. pek sever diye oyuncak araba felan almaya kalksam, o ne teknoloji arkadaş! yok takla atanı, yok devrilmeyeni, yok yoldan çıkıp geri yola gireni.. kesin onun aklına giren bişi vardır da ben gider yanlışını alırım. klasik erkek hediyesi seçmeye kalksam, kol düğmesidir, dolma kalemdir; sevmez ki benim sevgilim öle şeyleri.. hem de hiç sevmez.. başka?

ha bak param olsa, hani böle "evlencem ben, para biriktirmem lazım" psikolojisine sahip olmasam mesela; gider ona bi ATV fln alırdım. aman pek sever.. ne de olsa "büyüklere oyuncak" :) ama maalesef yok.. olmayınca da olmuyo..

bu çaresizlikler içindeyken ben, bana iki adet hediye kolisi hazırlayıp da kargoya vermiş olan sevgilim karşısında ezilip büzülüyorum. evet benim sevgilim dünyanın en güsel, en romantik, en sevilesi ve en tatlı erkeği.. ve evet ben onu çok seviyorum ve şu durumda sevgimden başka materyalim yok, ona sunabileceğim.

bitaneciğim, melek suretlim.. bu sevgililer gününde sadece sana duyduğum koşulsuz, kocaman, sonsuz ve sadık sevgimle idare etsen olur mu? tek sermayem bu, çünkü.. ilerde işalla.. beraber geçecek olan kocaman ömrümüzde, sana her günü sevgililer günü kılsam..her gece gözlerine bakarak yumsam gözlerimi ve gözlerine bakarak açsam yine.. huzurumuza, mutluluğumuza ve aşkımıza güvenerek, beni bu sevgililer gününde, hoş görür müsün?

imza: SeVGi PıTıRCıĞı

:D

KuŞ

2011-02-12T00:22:00.003+02:00

geçen hafta bahçede bi kuş ölüsü gördüm..

kan yok, darp yok..

ya ecel onu uçarken yakaladı; ya da cesedinin duvar dibinde olmasından hareketle, uçarken hızını alamayıp duvara çarptı.

ilk gördüğümde içim cız etti... bakamadım..

geçenlerde bi kere daha gördüm, aynı yerde ööle yatıyodu..

ve bugün tekrar..

neden kimse sahipsiz kuş cesetlerini kaldırmaz ki ayak altından..

sadece insanların ölüsü mü kıymetli, sadece insanın ölüsüne mi saygı duymalı?

NiŞaN AaaaaL!

2011-02-10T21:21:00.002+02:00

istediler...
geldiler, aslanlar gibi istediler valla :)
ama öncesinden de bahsetmek lazım gelir.

şöle güsel, usturuplu bi kıyafet alındı önce. gayet jile, gayet şık. altına yüksek topuklu çoh güsel ayakkabılar alındı bi de.. süet böle, içi fln pembe. hep bi tane içi pembe ayakkabım olsun istemiştim, yüksek topuklu. sonunda oldu :) sora kuaföre gidildi. kaşlar neyin düzelttirildi. arkasından pasta siparişi verildi, eve dönüldü.

o gece sakin sakin ve biraz da heyecanlı şekilde uyundu. meşe palamudundan hallice sevgilim "ben hiç heyecanlı değilim, peeehhh" dediği için heves kursakta kaldı, can sıkılındı.

ertesi gün erkenden kalkıldı. duş alındı, hazırlanıldı. alışveriş merkezine gidildi. yemek takımları alındı. ordan kuaföre gidildi. saçlar yaptırıldı, eller manikürlendi. sipariş edilen pasta ve türevleri teslim alındı, eve dönüldü.

hazırlıklara başlandı. anne ve teyze takımı kendini mutfağa hapsetti, ben ve kardeşimden oluşan rakip takım evi toparlama işlerine girişti. sonrasında hazırlanıldı. giyinildi, makyaj yapıldı. bir ayakkabılarla, bir terliklerle gezildi. yedi defa falan, parfüm tazelendi.

o esnada heyecanlanmayı başarmış olan sevgilim, attığı adımdan beni haberdar etmeyi şiar edindi. "çiçekler alındı, saç kestirildi, çikolata yaptırıldı, ayakkabı alındı, takım çok güsel oldu, yüzükleri kim takacak, sizin ev kaçıncı kattı?" gibi hezeyanlarla beni benden aldı.

nihayet geldiler.. istediler.. bizimkiler verdi. hatta annemin "nasipse olur, zaten gençler de anlaşmış" kabilinden bişiler mırıldandığını hatırlıyorum :)

bu arada "tuzlu kahve" nin abartı sanatındaki karşılığını bir güsel höpürdetmiş olan sevgilim de acuk kendine gelmişti. efenim, yüzüklerimiz takıldı, pastamız kesildi. gece boyunca yüzüklerimizden sarkan boyumuz kadar kurdelalar ile oturduk :)

daha 10 gün önce aldığımız yüzük, parmağıma dar geldi, annesinin hediyesi kolye kutusunda düğümlenip açılmadı fln. bi de doğru düzgün fotoğrafımız çekilmedi :(
hadi biz unuttuk heyecandan, arkadaş kimsenin mi aklına gelmez bi resim çekmek? olan bi kaç tane resim de sırtımızdan çekilmiş. sanki amaç bizi değil, oturma düzenini çekmekmiş :)

neyse efenim, velhasıl kelam; yaşanan ufak tefek aksaklıklarla fln da olsa o geceyi sorunsuz atlattık hatta o kadar sorunsuz atlattık ki, anlaşabilecekler mi diye düşündüğümüz ailelerimiz, gecenin sonunda yemek tarifinden emeklilik günlerine bin türlü sohbet eder haldeydi.
her iki ailenin de birbirinden hoşlanmış olması, gecenin ayrı bir kazancıydı.

bu da böle bitti ve biz 19 mart'a kadar "nişanlı" olduk :)

bitti, bu kadar :)

NaSı?

2011-02-08T23:09:00.003+02:00

"ne kadar güsel yazmışsın" dedi sevgilim, yazımı okuyunca..
oysa ne kadar konuşmuştuk üstüne..
nasıl yazmalı, ne şekilde anlatmalı..
duygusal bi yazı mı olmalı, yoksa sadece "olay budur" diyen bişi mi?
neticede de bunca zamandır yazmamıştık.
hoş gerçi yine de ben ifşa etmiş sayılmam.. ben sadece sevgilisinden evlenme teklifi almış biri olarak yazdım o yazıyı..
ama kimliklerimizi ifşa eden o oldu :)
bunca zaman sonra, bu şekilde açıklamak nasipmiş :)

garip garip, valla.. hayat çok garip..

İLaN

2011-02-03T11:03:00.002+02:00

bugünü dünya "kargoya verilen davetiyeleri alamama" günü ilan ediyorum. isteyenler kendi imkanlarınca kutlayabilir; önlerine gelen ups şubesine yumurta neyin fırlatabilirler.
bu konudaki kızgınlığımı ve elimden hiçbir şey gelmiyor olmasının getirdiği çaresizlik hissini bir kenara bırakıyor ve başka şeylerden bahsetmek istiyorum.
dün çok fena iş hallettim sayın seyirciler.. aklımda olan ama "bi ara yaparım canım" diyip de kenarda biriktirdiğim herşeyi yaptım. uçak biletlerini aldım, kalınacak oteli ayarladım fln filan.. geriye sadece istanbula gidip allahın emrini ve peygamberin kavlini dinlemek kaldı :)
heyecanlı mıyım acaba be blog? bu hissettiğim heyecan mı? insan bişilerin içinde olunca çok da heyecan hissedemiyor kanımca. bi şuursuzluk, bi farkında değilimcilik aldı beni..
hatırlıyorum da, kuzenim isteme günüde hepimize zulüm etmiş, adeta terör estirmişti. kardeşimse dünyanın en pamuk insanıydı. her denileni yapmış, herkese eyvallah demişti. bakalım bana neler olacak :)
burdaysa işler biraz daha ağır işliyor. işe gidip geliyorum. akşamları köpeğimle adeta savaşıyor ve o savaşı hep kaybetmiş olarak yatağıma dönüyorum. annem istanbula dönüp de beni bi başıma bıraktığından beri ilk defa salona girdim dün. muhteşem yüzyıl adlı diziyi izlemek için. yıllardır izlemeyi bıraktığım televizyonla barışabilmenin yolunun kendime bir dizi edinmekten geçtiğini biliyor fakat bütün dizilerin yıllardır sürdüğünü farkedip hiçbirine adapte olamıyordum. bu dizi yeni başlayınca eh fena da olmayınca hemen sahiplendim :) benim de artık bi dizim var. çarşamba günlerini heyecanla bekliyor ve dizinin özetini bile izliyorum. yoksa burda zaman geçmez şekerim.
bir de tabii sosyal ağlarımla meşgul olmaya çalışıyorum. gerçi pek çok sosyal ağ almış başını gitmiş. örneğin frienfeed.. neler oluyo orda arkadaş.. valla takip edemiyo bir de teknoloji cahili nineler gibi "anam anam bu ne ki?" diye efektif çıkışlarda bulunuyorum.. demek ki neymiş, hiçbir teknolojik hadise, ihmale gelmezmiş :) aynı yabancı dil gibi, diycem offf çok çirkin olacak :)
velhasıl kelam (nine çıkışı) tv-pc ve diğerleri.. beni bekleyin.. kralı olucam buraların, kralıııı..

SeVGiLiMe

2011-02-02T18:48:00.001+02:00

Çoh içimden geldi yahu..
ne güsel dinler eğlenirdik be ya..
ben şimdi bunu kanıt olaraktan koyuyorum buraya, bilahare dinlices gene :)
hoppaaa :)

ORaDaYDıM :)

2011-01-31T00:29:00.002+02:00

**sevgilim "aaa bak ne güsel diiiy mi?" diye gönderdiğim tektaş resminin aslına ulaşmış, kıymış paraya almış.
**kalkmış antalyaya gelmiş, karlı ve buzlu yollardan.
**otogarda karşılamama müteakip, bindiğimiz otobüste bi hışımla evlenme teklif etti bana :)
**tam metni net hatırlamasam da, "2 yıldır senin yapmadığın her şeyi ben yaptım" gibi sanki biraz sitem doluydu yahu :p
**o sırada (nedense) salya sümük ağladım.
**teklif metni bittiğinde neden suratıma bön bön baktığını anlamadım, meğer cevap beklermiş :)
**bense yüzüğü parmağıma ışık hızıyla geçirmiş olmanın, kafi bi cevap olduğu kanaatindeydim :)
**onun için sabahın 07.30 unda kalkıp da yaptığım makyajın rimel kısmısını o aşamada kaybettik ama izleri hiç silinmedi göz altlarımdan :)
**aynı gün içinde alyanslarımızı seçtik, davetiyemizi beğendik ve dahi sipariş ettik.
**bi tek şeker kaldı ama "onun da acelesi yok" diyor bir bilenler.
**biz galiba, gerçekten ve hakkaten, evleniyoruz yahu :)

DeLi :p

2011-01-28T22:38:00.002+02:00

arada bir "fairytale" adlı şarkıyı açıp dinliyorum. ne kadar sevdiğimden daha önce bi yazımda da bahsetmiştim hatta. bayılıyorum o şarkıya.
ama ne zaman dinlesem o şarkıyı, hemen ardından athena' nın "for real"i, kenan doğulu'nun "shake it up shekerim"i, hadise'nin "düm tek tek"i fln geliyo. kendime engel olamıyo, eurovision manyağı oluyorum. bu her seferinde böle oluyo, hiç değişmiyo arkadaş..
"herkes akıllı, bir ben deli" sanırsam :)

Ne GüSeL

2011-01-27T13:59:00.003+02:00

Aslında anlatmam gereken bi dünya şey var. ama hırs yaptım anlatmayacağım.
nispet yaparcasına, havadan sudan bahsedeceğim. :)
bariz şekilde paranoyak olduğumu ve her fırsatta "big brother watches us" diye düşünmekten kendimi alamadığımı bilmeme rağmen; yine de vazgeçemiyorum bu halden. eskiden sağda solda "duvar yazıları" derlemeleri vardı. onlardan birinde okuduğum bir şeyi paylaşmayı arzu etti deli gönlüm apansızın. "kim demiş benim paranoyak olduğumu ve neden bilmek istiyorlar!" benimki de bu hadise; benim paranoyak oluşum, kimsenin beni izlemediği anlamına gelmiyor neticede.
sanki kendi hayatımla ilgili ser versem, sırrımı alacaklar, beni uzaydan tespit edecekler sonra da beni tanıyan herkes özel hayatımla ilgili detayları öğrenecek ve yazdığım saçma sapan şeyler için, vakti zamanında "jenga" isimli oyuna çekilmiş reklamdaki çocuk gibi işaret parmağını suratıma doğru uzatıp "ha-ha-ha" diyecekmiş gibi hissediyorum. bu sebepten istanbuldan taşındığımı belirttiğim halde nereye olduğunu sölemek istemiyorum. yaşadığım bu cennet mekanın fotoğraflarını burada yayınlayıp herkesi hasetinden çatlatamıyorum. benim derdim çok büyük, kimse bilmiyor :(

neyse efendim asıl anlatmak istediğim, şu sıralar hayatımızda büyük bişeylerin hazırlığı olduğu. ama dediğim gibi, hırs yaptım anlatmayacağım. siz sadece önemli bişilere hazırlık yapılmakta olduğunu bilin yeter. big brother olmaya ne gerek var milletin hayatında. bilmenize izin verildiği kadarını bilin, üstünüze vazife olmayan şeyleri bilmeyin. öğrenmeye çalışmayın, sağda solda sormayın. fazla merak iş açar başına insanın.

(bu vesile ile kendimi selebriti sanma egomu da tatmin etmiş oldum :) herkes peşimde, herkes özel hayatımı merak ediyor. hiç mutlu değilim şekerim)

o zaman oldu..
iyi günner..

BüYüK GüN (ŞüKRaN)

2011-01-19T18:49:00.005+02:00

İyi ki doğdun sevgilim!

İyi ki buralardaydın. Bilip bilmeden, bir şekilde etrafımdaydın. Yanyana gelmemizi tevekkülle bekledin. İyi ki o yazıları yazdın. Hatta iyi ki o kadınları sevdin. O kadınları sevmesen, beni sevmenin kıymetini bilemezdin. O yazıları yazmasan, bana "daha"larını yazamazdın.

İçimden geçer elbet, keşke ilk bana dokunsaydı ellerin. Ama ben bilirim sevgilim, biz birbirimizde tüm geçmişlerimizi temize çektik. İlk olduk birbirimize, tek olduk, son olmaya söz verdik.

İyi ki; seni bugüne getiren herşeyi yaşamış, her adımı atmışsın sevgilim. Bugünkü sana hayranım ben çünkü.

Ve iyi ki; tüm huysuzluklarıma ve şirretliklerime rağmen bana aşık kalmayı başarmışsın. İyi ki vazgeçmemişsin benden.

İyi ki biz, yaşadığımız her olumsuzluğa rağmen bir aşk masalı çıkarmayı başarmışız.. Şimdi baktıkça iç geçirdiğim, baktıkça gözlerimi yaşartan, göğsümü kabartan bir başarı öyküsü bu. Biz iki insanın karşılaşabileceği en kötü şeyleri yaşamak zorunda kaldık ya da bırakıldık. Ama bak; şimdi burdayız.

İyi ki doğdun sevgilim. İyi ki varsın da; ben şimdi büyük bi heyecanla nikah davetiye metnimizi yazmaya çalışıyorum. Seninle geçirdiğim 2 yıla yakın zamanı daha da uzatmanın hatta kem gözlere şiş niyetine saplamanın hesabını yapıyorum.

İyi ki sevdin beni, ilk gördüğün gün.

İyi ki, bu kadar yeşil gözlerin.

İyi ki; olduğun gibisin, bundan ibaretsin.

İyi ki, "çok şükür" ümsün.

Doğrum, güzelim, parçamsın.

İyi ki doğdun sevgilim.

İyi ki.....

(22.01.2011)

DiKKaT: ÖNeM ARzeDeR

2011-01-09T20:50:00.002+02:00

hayatımızdaki sekte sona ermiş bulunmakta.. kazasız belasız atlattık işalla...

birini sevmek işte böle bişi.. affetmek, anlayışla karşılamak, kabul etmek..

ayrılığımız esnasında mızmızlanmamı dinleyen herkese teşekkürler...

ama "bişi olmaz lan sizin ilişkinize, bunca yıllık ilişki çöt diye biter miymiş" demeyip de herşeyi olduğu gibi kabul edenlere de kucak dolusu sitemler..

arkadaş dediğin bence, aklın yetmediği yerde akıl veren, yaptığı yanlışı acımadan söleyip tez dönmesini sağlayandır. iyi şakşakçı, iyi arkadaş değildir!

ben hatasıyla ya da yanlışıyla sevgilimi kabul ediyorum geriye.. o da elbet, geçmişte kendisine karşı yaptığım nice yanlışları affediyor ve biz, sevgimize sıfırdan taptaze bir şans veriyoruz..

yine de sölemeden edemeyeceğim, kendini muhattab kabul edenler bu kısmı okumayabilirler.. 20 aylık ilişkisi dün bitmiş bi adamdan kendine sevgili yapmak; ya o adamın geçmişine ya da anılarına, onu o güne getiren hiçbişeye saygı duymamaktır.. ya da o adamı sallamamaktır bence.. kesinlikle ayıptır...

adamın ayıbı yok mu var.. ama ben affettim, o kişiyi de (varsa) muhattabı affetsin.

hem bu vesile ile, çok önceden yazdığım bir yazıya da gönderme yapmak istiyorum ki taşlar yerine otursun...

http://mutevelliheyeti.blogspot.com/2010/02/between-us-baby.html

AhA Da AçıKLaDıM :)

2011-01-09T20:47:00.001+02:00

dikkatli gözlerden kaçmasa bari :)

HeSaP

2011-01-03T20:21:00.010+02:00

olmadık zamanda, aşka kapı açmak; elindekini tahliye etmek...

korkularınla yüzleşmek, haksızlık etmek..

git demek, kalmak isteyince kalma diyememek..

sığınacak liman olmak...

yatağının sağ tarafını vermek...

annen olmak, ağlarken kafanı göğsüne bastırmak...

baban olmak, askerlik şubesinde sırtını sıvazlamak...

abin olmak, akıl vermek olmadık zamanlarda...

sevgilin olmak, şaraplar açıp müzikler hazırlamak uyuduğun gecelere...

ve bilmem ki kim olup, yüzünü eğdirmeden elindekini paylaşmak...

rahatın için ayrı ev açmak..

daha büyük sorunlara, göz çevirmek..

yaşarken de susmak..

yalnız hissetme diye, istemediğin halde köpek almak; ayakkabım delikken üstelik..

tüm farklılılara rağmen, gözüne sokulan; sahip çıkmak...

önce kendine, sonra arkadaşlarına, en son ailene kabul ettirmek..

kavga etmek, rest çekmek, kapıyı çekip çıkmak...

hayal kurmak,tüm eksikliklere rağmen... o yapamıyorsa, ben yaparım demek...

sen ve benden biz yapmak...

iş bakmak, insanlar sokmak araya...

olmasa da olur, yanımda olsun yeter demek..

benim sevgim budur işte...

annen olmak, baban, abin, sevgilin olmak..

seni herşeyinle sevmek, tüm eksik gediğinle...

ve yolun sonunda karşıma geçip; bana kıymet vermedin demenle yıkılan da benim...

gençsin.. senin gururun benimkinden ağır basar diyip anlatmamak krizleri... hakkında söylenenleri...

benim bildiğim kıymet böyle verilir...

ki yeni sevgilin de der "ne güsel seviyorsun sen, ne güzel öğretmişler sana sevmeyi"

sen benden öğrendin sevmeyi.. o çok şikayet ettiğin sevgimden öğrendin.. vura vura öğrendin..

şimdi seni yerlere göklere koyamayan o kadın; yaşadığında zor günlerini, kalmayacak benim kadar yanında.. çünkü kadınlar sağlam duran, garantisi olan adam ister..

ben senden adam yaptım, sen gittin başkasına verdin...

benim sevgim budur işte...

hiç inanmadığın sevgisi için, gururunu ayaklar altına almaktır..

o sevgiyle seni büyüten, seni sen yapan, senden güzel bi adam yaratan kadın; ben!

arkandan yas tutarken; kendini başkalarının koynuna attığın ve bir de utanmadan o yaşananları bana anlattığın halde seni sevmeye devam eden kadın..

duyduğun sevgiye inandığı için hala bıraktığın yerde duran kadın..

benim gözümden geçen 20 ay böyle gözüküyor..

benim sevgim böle gözüküyor..

ben böle gözüküyorum..

her kim ki; sana benim yaptıklarımı yapar..
işsiz kaldığında sana bakar;
evsiz kaldığında sana kapısını açar;
kimsesiz kaldığında anan-baban olur;
dünyaya karşı yanında durur

işte ben o kişiye seni kendi ellerimle veririm..

SuNNy, SHiNy, HaPPy PeoPLe ARouNd Us

2011-01-02T13:08:00.004+02:00

cennetten selamlar...
yıllarca istanbulda ne eziyetler çekmişim meğer ben...
trafikte kalmışım, daracık sokaklarda sıkışmışım... paramla rezil olmuşum, varoşlarda yaşamışım.. dünyaya -2. kattan bakmışım da kendimi "ama evim güzel" diyip kandırmışım :)

şimdi dört tarafı pencereli, dört yandan güneş alan; dört başı mahmur evimde yaşıyorum... hem de dördüncü katta :)
sabah kalktık köpeciğimle.. çayı koyup kendimizi sokağa attık.. köşe başındaki markete gittik, gazetelerimizi aldık.. ordan da fırına yürüdük.. taze ekmeklerimizi aldık. bi kepek, bi buğday.. sonra da eve dödük. ortalığı toparladık, evi havalandırdık.. bi güsel kahvaltı hazırladık... kahvaltı sonrası gazetelerimizi okuduk.. şimdi keyfi zamanı.. sonra da ev için bişiler yapmaya başlayacağız. toplamamız gereken, bize ait olmayan şeyleri toplayıp kaldıracak ve hatta göndereceğiz gidecek.

belki akşam üstü parka gideriz kızımla.. koş oraya koş bıraya, kaz orayı kaz burayı yaparız :)
burda köpeciğim de çok mutlu, ben de öyleyim..

iyi ki yapmışım be atom!

YeNiDeN..

2010-12-31T16:48:00.003+02:00

merhabalar yeniden..
çok çok değişmiş bir şekilde, yeniden karşınızdayım..
ballandırarak anlatacak bişi yok aslında, sırasıyla yazıp geçeceğim...

sevmediğim işimden ayrıldım ve sevdiğim işi yapmaya başladım...
istanbuldan taşındaım, artık antalyadayım..
sevgilimden ayrıldım, şimdi yalnızım..
kısacası...
yeni şehir, yeni iş, yeni ev, yeni hayat...

burdan güncellemelerim devam edecek diye umuyorum.
ne de olsa artık yalnızım ve tanımadığım bir şehirde, tanımadığım insanların arasındayım..
insan bu durumda sosyal ağ bağlantılarına sarılmaz da, ne zaman sarılır..

hayatımdan çıkardığım ya da çıkarmak zorunda bırakıldığım insanları geri kazanmaya çalışarak başlayacağım yeni hayatıma... ihmal ettiğim dostlarımı tekrar arayarak..
anılarıma tekrar sarılarak..
çünkü artık sadece ben, anılarım ve yeni hayatım varız.. bir de köpeciğim :)

BiZ Bi AiLeYiZ

2010-08-25T16:41:00.001+03:00

Gözü ve koca burnu babasına benzeyen bi oğlan çocuğu, poposunun kocamanlığını anasından almış...

Şımarıklığını ve bitmeyen enerjisini babasından almış bi kız çocuğu, hastalıklı halini ve oburluğunu anasından almış..

Biz büyük ve mutlu bi aileyiz hattı zatında :)

ÖfKe

2010-07-31T10:40:00.001+03:00

Canım çok sıkkın!

Dün; bugün için evime davet ettiğim arkadaşımı, hiç bir sebep göstermeden işten çıkardılar!

“bizim için verdiğin emeklere teşekkür ederiz ancak yollarımız burda ayrılıyor” demişler, hepsi bu...

Peşine de bir güvenlik görevlisi takmışlar... sanki giderayak bişiler çalacak, ya da bişilere zarar verecek..

Nasıl bir zihniyet bu yahu? 2 yıldır seninle çalışan bi insanı, çat diye, sebepsiz yere işten çıkart..

Üstelik bi de hırsız muamelesi yap, terörist muamelesi yap...

Kızcağız dün akşam aradı beni. “Yarın gelemeyeceğim, ailemin yanına gidiyorum” dedi.

Nasıl üzüldüm.. en azından diyodum yarın oturur konuşuruz. Birazcık yatıştırırım onu.. o şansım da kalmadı..

Şu anda geldi mesela.. burda.. özel eşyalarını topluyor, bilgisayarından şahsi resimlerini fln alıyor.. başında bir güvenlik görevlisi...

Gözü bilgisayar ekranında.. “senin burdan çıkardığın herşeyden ben sorumluyum” diyo bi de utanmadan..

Nası bi yer burası, nası insanlar bunlar!

Şimdi, müdürüm istifa ettiğinden ve bana teklif ettikleri terfiyi reddettiğimden; gidenin yerine yenisini bulana kadar bana muhtaçlar ya.. acaba diyorum; bu kaos sona erince, bana da yaparlar mı benzer bişi.. çünkü ne kadar çalıştığının, ne kadar özverili olduğunun hiç kıymeti yok burda... biri bir karar verir, kraldan çok kralcı olanlar derhal uygular.. burda çirkin bir şölen başlar.. günün birinde bana da olabilir.. gecemi gündüzüme kattığım o zamanlar silinir gider..

Ne kapasitemi kullanabildiğim, ne gelişmeme izin verilen, ne hakettiğimi alabildiğim bu lanet yerde tıkılıp kaldığıma inanamıyoum! Ben ki, hayatımın herhangi bi döneminde böyle hissetmemek için ne fedakarlıklar yapmış idim oysa.. çaresizlik ya da mecburiyet hissi kadar nefret ettiğim ve kaçmaya çalıştığım şey o kadar az ki!

Ama az kaldı.. ben de gidicem burdan.. gönül ister ki, emeklerimin ve 5 senemin karşılığını, yani tazminatımı alıp gidebileyim. Ama olmazsa da oturup o para için üzülecek değilim.. burda sevdiğim insanlar da var ama hissettiğim şey, onları da bırakıp gitmem için yeterli.. tek gereken, doğru zaman ve doğru fırsat..

HaYaTTaN DeRs ALDıM

2010-07-30T14:02:00.001+03:00

Dün yazdığım umut dolu (!) yazıdan sonra, eve gidip 19.30 sularında kendimi uykunun sessiz ve güvenli kollarına bıraktım.. yazıda bahsi geçen o “eve zaman ayırma, tırnak bakımı, 2. dünya savaşı araştırması” fln hak getire.. ama nası yorgun, nası bitkin, nası zor durumdaydım anlatamam.. ev de, ev görünümünden oldukça uzaktı zaten.. evde ördek bakmak zahmetli işmiş vesselam.. heryere sıçıyo arkadaş, yerler mayın tarlası gibi.. temzilemek lazım gelir.. ama temizlemedim.. sadece uyudum...

Gecenin bi vakti eve gelen sevgilim de, yazımı okuyunca heveslenmiş. “ne güsel şimdi uyandırsam, umut dolu olur bu” diyip uyandırmaya yeltenmiş.. hönkürmüşüm kendisine.. ağzımdan çıkan tek şey “peyniri buzdolabına kaldır” olmuş J sonra yine uykunun serin kolları..

Gece 3 gibi uyanıp yediğim üzümleri saymazsak, deliksiz bi uyku çekmişim yani.. sabah 7 de kalktığımda, hala uyuyasım vardı ama, günün ilerleyen saatlerinde geçer diye umuyorum : )

Bu akşam da artık eve gidince, güsel bi operasyon yapmak lazım gelir.. çünkü ev çığrından çıkmak üzere.. yarın da arkadaşımı davet ettim.. istersen temizleme J gitsem şöle; yerleri temizlesem, mutfağı toparlasam, çamaşır yıkasam, terası yıkasam, dük’ün havuzunu doldursam da azcık yüzse çocuk.. hatta belki, enerjim kalırsa şayet, yemek bile yapabilirim.. neden olmasın? Zaten eve gidince ne yapıyorum ki? İşyerindeki bilgisayarın başından kalk, evdekinin başına otur yane.. hayat böle geçiyo.. halbusi ne gerek var? Faideli bişiler yapmak lazım gelir...

Bi de hortum almam lazım eve giderken.. nalburda satılır mı hortum? Ne kadardır acaba metresi? Taşıma su ile teras yıkanmaz, ördek havuz doldurulmaz... hayat bana bunu öğretti : )

HeP DeRT

2010-07-29T10:43:00.001+03:00

Tüm dünyaya yeni bir pencereden bakabilmeyi diliyorum yeni yılda.. yeni yıl? Miladım olsun bugün benim...

Sürekli sıkıntılar, iş yerindeki sorunlar, uzaklıklar, parasızlık, cesaretsizlik ve dahi çaresizlik...

Benim dışımda tutabilir miyim tüm bunları?

Elimden düzeltmek için hiç bişi gelmiyorsa, düzelmediği için hayıflanmak neyin çabası?

Pasivize olup da, kader kısmet demekten de bahsetmiyorum ama...

Bir ben varım, bir de ilk çemberim..

Kim bu ilk çember? Annem, kardeşim, sevgilim, bi de belki kuzenim teyzem fln..

Bunun dışında olan hiçbişey üstünde herhangi bir etkim zaten yok ki...

Bu durumda, diğer herşeye üzülmek için harcadığım çabayı, gücümün yettiklerine yönlendirsem mesela?

Annemi daha sık arasam, kardeşimle daha sık görüşsem, sevgilimi mutlu etmek için daha çok çabalasam..

Hayat enerjimi elimden alan herşeyi bi kenara bıraksam...

Mutsuzum aslında çok, herkes gibi.. beni benden alan bi sürü derdim var.. ama geçiyo be zaman.. hayat akıp gidiyo işte.. ay başını bekleyip de bankaya yatan 5 kuruşla borç ödeyip, ayın geri kalanında yeni borçlar yaparak yaşamak mı, beklediğim bu dünyadan? Akşam eve gittiğimde yaşadığım yorgunluğun büyük kısmı duygusal, farkındayım.. ruhum yorgun benim, bedenim sadece eşlikçi.. değiştirebilir miyim?

Ne zamandır müzik dinlemiyorum mesela, istediğim gibi? Ne zamandır bişiler yazmıyorum? Ne zamandır, kendime bişiler katabileceğim şeyler okumuyorum? Aklımda 2. dünya savaşı hakkında bir araştırma yapmak var ne zamandır, elimin altında internet.. neden yapmıyorum?

Sevgilimin arkadaşı kalmaya gelecek diye, canımı dişime takıp temizlik, yemek, börek fln yapıyorum da; kendim için bir edebiyat dergisi almaya neden bütçe ayıramıyorum?

Neden evimle ilgili zaman harcamaya üşeniyorum?

Her gün istediğim gibi kırılmadan uzamayı başarmış tırnaklarıma bakıp da kırılmalarından edişelendiğim halde, neden eve gidince onlara kalsiyum destekli oje sürmeye bile enerjim / hevesim yok?

Bugün önemli..

Yarın borçlarımı ödeyebileceğim.

Yarın bir araba alabileceğim..

Yarın bir ev için kredi başvurusu yapabileceğim (belki)

Ama yarın aslında yaşlanmış, eskimiş ve tükenmiş olacağım, kuvvetle muhtemel..

Bu günkü heyecanlarımın hiç birisi olmayacak..

Genç gösteriyorum yaşımdan, fiziksel olarak.. ama hal ve tavırlarım daha büyük yaşımdan.. yoruldum çünkü hayal kurup da onları yıkıp durmaktan..

Ne istediğini bilen ve bunu çok iyi ifade edebilen biri olarak tanımlıyorlar beni genelde..

Bunun hakkını vermek ve artık hayatımın kontrolünü elime almak istiyorum..

Bugün sizce de güzel bi milad olmaz mıydı?

TeK ANaHTaR

2010-06-17T19:08:00.002+03:00

evin tek anahtarı sevgilide olursa ve o da içerde pöfür pöfür uyursa; sen kapıda kalmaz mısın?

sırtından terler damlar iken, bu duruma uyuz olmaz mısın?

sokak sokak dolaşıp eczane ve ördek yemi aramış ve üstelik berbat bi gün geçirmiş iken, tek temennin eve gidip duş almak olmaz mı?

kapıda kalırsan nolur? uyuz olursun!

çantanda olmayan anahtardan, önüne set kuran kapıdan ve boynunu uzattığında görünen terastan nefret edersin..

tiksine tiksine ev sahibine gider, uyuz olduğun halde tembelliğinden anahtarı değiştirmediğin için; ondan anahtar istersin.. eve girersin... duşa fln da girmez, ördeğini kucaklar, yemini açar, onu doyurmaya başlar iken, bi kadeh de şarap koyarsın kendine..

üstelik aç olduğun için kanına da çabuk karışır ve iki yudumla kafan güsel olur..

sevgilin hala uyumaktadır..

&%+^?087/&&%&&%+^''!!!!!

BaŞLıYoRuZ YeNiDeN

2010-06-12T21:04:00.003+03:00

okul bitti sanıyosun sen şimdi di me?
yooo dostum... bitmedi.. çok saygıdeğer hocamız, hepimizi dersten bıraktı :)
okulumuzu uzattı.. sonra da "aaaa, ben okulunuzun uzayacağını bilmiyodum, bilsem yapmazdım" dedi..
sağlık olsun, elbet çıkar bi yerden acısı..

bunun dışında neler oldu?
evi taşıdık, artık bir ev arkadaşım yok.. ama mükemmel bi terasım ve gerçekten güsel bi evim var :) bi yerden alıyosa, bi yerden vermeli.. tarkan'ın bi bildiği olmalı, karma diye bişi olmalı!

yaz geldi, sorumluluklar bitti, rahata erdik ve terasımız var.. bu demek oluyo ki, alkol var, dost sohbeti var, muhteşem akşamlar var... tatile gidemeyecek olsam da, tatili kendime getirme lüksüm var...

tamam biraz parasızım ama, ne zaman paralıydım k? biraz daha parasız olmak beni öldürmez sanıyorum :)

bundan gayrı güsel haberler veresim var :) beni bekleyin anacığım :)

not: annem ve kardeşim bendeler.. terasta çay keyfi.. bi de ördeğimiz var.. adı "dük"; "ördük" :)

ohhhh, sefam olsun :)

bi not daha: sevgilim, özledim...

Ne?!!

2010-05-25T14:50:00.001+03:00

bugün çok canım sıkkın.. içimden ağlamak geliyo böğüre böğüre...

bitmedi gitti lanet okul!

sınavı bitti, el yazısı ödevi kaldı... baş ve işaret parmaklarımda hissizlik oluştu kalem tutmaktan.. kalıcı olursa hocaya dava açıcam :(

hep sıkıntılıyken yazıyorum farkındayım ama bi dikkat kesilin bak; bi kaç istisna dışında, insanlar yapacak daha iyi bişi bulduğunda ya da mecburiyetlere gömüldüğünde aksatıyor burayı.. yani aslında blog yazmak zevk işi değil, sıkıldığında yalnız başına yapılabilen bi aktivite...

sevgiliyle de aralar tırt üstelik... sıkıntılarım mı sıçrıyor yoksa bağımsız şekilde mi sıkılıyorum bilmiyorum (bu cümle için akşam kavga edilecek)

serdar ortaç olup, dağlara taşlara "hayat, beni neden yoruyosun" diye bağırmak istiyorum.. hakkaten be hayat, ne alıp veremediğin var benlen? yakında zayıflayıp hedef küçülttüğümde, bakalım bulabilecek misin beni bu insan kalabalığında?

boş boş, valla.. herşey boş..

SeNSiZ İLk GeCe..

2010-04-22T20:03:00.002+03:00

yine seni bekliyorum..

her akşam yaptığım gibi...

bilgisayar başında sağa sola bakarak, vakit öldürerek..

sadece gelmeni bekleyerek...

bu gece gelmeyecek misin gerçekten?

bu gece yalnız uyuyacağım, öyle mi?

eşyalarını toplayacağım...

bornozunu bile kaldıracağım ha?

hani şu kocaman ve pembe olanı?

hani sana sevgililer günü hediyem...

bu gece, sabah olacak mı?

ben uykusuzluktan bayılacağım muhtemelen, bilirsin pek dayanamam..

bi uykunun, bi senin yokluğuna..

soğuk olacak ev.. yatak soğuk...

ben hala kansızlıktan muzdarip..

bi de sensiz üstelik..

çok üşüyeceğim, belli...

balığa yem vermedim daha..

yatağı toplamadım..

deterjan bitmişti, yenisini aldım gelirken ama mutfaktaki poşetinden banyoya bile taşımadım daha..

gelmeyeceksen ne anlamı var ki?

kıyafetlerini sağa sola atmayacaksan ve ben sana bunun için söylenmeyeceksem; ne anlamı var, evin toplu olmasının?

ne anlamı var, mutfakta çaydanlık kaynatmanın?

buzdolabında süt bulundurmanın?

kilerde bebe bisküvisi?

kalan makarnanı dökeceğim..

kendimi toplayıp evi düzenlemeye giriştiğimde; önce makarnanı, sonra seversin diye aldığım ama yemediğin turşuyu, tepside kalan böreklerini.. hepsini atacağım...

geri döndüğünde hepsinin yerine yenilerini koyarım nasıl olsa..

yeni makarnalar yaparım sana.. sütte bisküvi ezerim, türk kahvesi bile yaparım sana..

bu ev bana sensiz büyük be melek!

esra da tam gidecek günü buldu.. nasıl yalnızım..

biliyorum geçecek.. sadece 1 ay..

sonra eşyalarını beraber yerleştireceğiz dolaba geri..

yine yemekler yapacak, rakı sofraları kuracağız..

jazz dinleyip şarap içeceğiz..

sabaha kadar hiç susmadan konuşacak, gülüşeceğiz..

1 yıllık ilişkide, nerden bulursunuz bu kadar konuşacak şeyi dedirteceğiz yine kendimize..

ben yine kedi köpek anlatacağım sana...

yine uyut beni..

sen beni uyut, ben seni büyüteyim..

ellerimde büyü yine.. gözlerimin önünde güzelleş..

bu ev ve ben; hayatı dondurduk, seni bekliyoruz meleğim...

sabah çıkarken attığın adımda nasıl bıraktıysan, öyle bulman için..

bizi öldürmeyen şey güçlendirecek..

daha da çok seveceğiz birbirimizi..

daha da çok ait olacağız..

ben biliyorum, herşey çok güsel olacak..

merak etme sen...

melekzadem, sevgilin burda..

..

2010-04-20T21:51:00.000+03:00

çok az kaldı be blog, dayan..

SeS BiR Ki

2010-04-02T19:05:00.002+03:00

allam sesim kısıldı!

bildiğin dönme sesi gibi tuhaf böğürüşler sergilemekteyim.. sevgilim bile sesimi tanımadı telefonda bugün :(

boğazımda böle lanet bi acı.. bi de şişti sanırsam acuk.. yutkunurken felan acıyo ama asıl kötü olan tahriş olmuşcasına acıyor olması öksürünce felan. bi de kuruyo namussuz, o da öksürtüyo haliyle..

amaan, benim derdim bitmez valla :)

bi de burdan, nasıl olsa ruhu duymaz diyerekten, danışman hocamı kınamak istiyorum. dün akşam 11 e kadar çalışmışken, bi de sabaha kadar panel düzelttim ve sabah 7 de adama mail attım.. bana akşam 4 gibi döndü ve bi dünya düzeltilecek şey söledi. ya ben hayatımda spss mi görümüşüm daha önce? baştan anlatsana nası yapıldığını? yok ama "analiz et" dedi hepsi bu.. sonra da parça parça düzeltme gönderiyo.. bişi yap diyo, yapıp gönderiyorum. bu sefer başka bişeyi düzeltmemi istiyo.. hepsini birden sölesen de ben de toptan yapsam ne güsel olmaz mı?

bişi değil, sevgilim de uyumadı gece.. sabaha karşı sızdı bi ara.. ben de sabah uyandırmadan çıktım.. başına saatler fln kurdum gitmeden ki, işe geç kalmasın.. fakat uyanması gereken saatte milyarlarca defa aramama rağmen uyanmadı.. işten kalkıp eve geldim onu uyandırmak için! bi azize olduğumu düşünmeye başlıyorum.. gerçi o da keyfinden mi uyumadı sanki? benim aptal panel tablolarımı yapmak için..

neyse ya, iç hesaplaşmalarımı milyonların önünde yaşamamalıyım :)

şimdilik bu kadar sanırım. uyumam lazım......

VaY BeA!

2010-03-31T23:55:00.002+03:00

ne kadar uzun zaman olmuş ben buraya adam gibi bişiler yazmayalı..

gerçi maymun iştahlıyım ezelden, bir gün hevesim geçer diye korkuyordum.. ama bu yaşadığım heves geçmesi değil.. vaktim yok... olan azıcık vaktimde de kafa dağıtacak şeyler yapıyorum.. ne bilim aptal feysbuk oyunları felan..

panel sunumumu hazırladım, gecelerce uykusuzluğuma mal olmuş olsa da.. lakin danışman hocamı bi türlü memnun edemedim.. durmaksızın düzeltme gönderiyor adam.. usandım yeminlen..

bitse de kurtulsam yahu..

bunun dışında, diğer mevzuda da herşey yolunda.. bi de paranoyak oldum ben.. çalıştığım yerden birileri blogumu okuyosa kaygısından, bişi yazamaz oldum.. neyse; umutla beklediğim şey gerçek olursa, göğsümü gere gere yazarım artık..

yoruldum a dostlar.. bi oraya koş, bi buraya koş.. bin parçaya bölündüm resmen.. ama çok az kaldı.. mayısta bitiyo okul.. bölelikle ders dönemimi bitirmiş, nispeten daha kolay olacağını düşündüğüm tez dönemine geçmiş olucam.. bundan sonrası yokuş aşağı :D

blog okumayı sürdürüyorum ama.. iş yerimde blogger'ı yasaklamış olabilirler ama reader'ıma kim karışır? vakit buldukça okuyorum gün içinde.. ama yorum yazamıyorum mesela, o çok hazin.. akşama kadar aklımda kalmıyo sonra o şeyler.. yazmıyorum.. sanmayın ki okumuyorum.. takip ettiğim tüm blogları, takip etmeyi sürdürüyorum.. hasbel kader de olsa :)

bi de hasta olmuşum, üzerinize afiyet.. boğazım felan nası feci.. sevgilim de tam gidecek geceyi buldu.. ya da ben tam da onun olmayacağı geceyi buldum hastalanmak için. yutkunamıyorum yeminlen.. annem de ayvalığa gitmiş benden habersiz.. kardeşim desen, kendi aleminde, haftasonu izmire gidiyomuş, yeni öğrendim.. ben mi koptum ailemden, yoksa bizi hayat mı yıprattı bilemiyorum..

şimdi yanımda yakınımda kimse kalmayınca, daha bi zor oluyo hastalık.. inildemeden, naz yapmadan hastalık mı atlatılırmış? üstelik bi de ay sonu.. deliler gibi çalışacağım yarın.. kuvvetle muhtemel normal ssatimde çıkamayacağım bi de..

sık dişini kızım; güzel günler gelecek, kalbim tertemiz çiçek :D

bunun dışında bilmem ki neler oldu.. anlatmayınca zamanında, hiçbişi anlatmaya değer gelmiyo insana :)

şimdilik bu kadar olsun da; bundan sonra bu kadar ihmal etmemeye çalışayım ineklerimi :)

inek derken, resimleri kastediyorum ha.. aman derim :D

CıK CıK....

2010-03-15T21:57:00.002+02:00

bi yazıma yorum yazılmış diye sevindim.. bi baktım link göndermiş bi "adsız"! ne yani ben de o linki yayınlayacak mıyım.. ayıp yaw!
biz burda sanal reklam yapmıyoruz paşam!
sırf bunu yazmak için, hiç bi masraftan kaçınmadım yeminlen!

KaDıKöY GeLiNLiKÇiLeRi

2010-03-13T20:40:00.002+02:00

başlığı böle koyunca, sanki bin tane gelinlikçi bakmışım gibi di me? ama değil.. bi de sanki ben evlenecekmişim gibi, o da değil.. kardeşim evlenecek ya, ben de ona gelinlik bakmak konusunda yardımcı oluyorum ya.. aslında ben evleniyormuşum da, o bana gönülsüzce yardımcı oluyormuş gibi.. kendi düğünüme hevesim kalmadı valla.. :D

geçen haftalarda nişantaşı ve fatih taraflarına kendisini zorla götürmemden ve bi tane gelinliği beğenmesinden sonra, tam sipariş vermeye gideceğimiz günün öncesi "ben sipariş vermekten vazgeçtim, biraz daha bakmak istiyorum"deyince pek sevinmiştim.. heveslendi yeniden diye.. bu cumartesi de attık kendimizi kadıköye.. bi sürü gelinlikçi var diye.. var mı yok mu bilmiyorum çünkü hiç ilgilenmedik gelinlikçiyle fln.. bi tanesine girip şöle bi katalog baktı, kadının uzattığı kartı bile almadan koşarcasına çıktı.. hepsi bu.. sonra efendim gittik bana pantolon aldık.. bi dünya "herşeyci" dükkanı gezdik.. bi tane de mont aldık hanfendiye.. hepsi bu..

yahu madem sadece alışveriş edesin, vitrin bakasın fln vardı; ben de ona göre gelirdim.. geçmiş haftalardaki tecrübelerim bana gelin olma yaşımın geldiğini gösterdi zaten.. hangi gelinlikçiye girsek, gelin olan benmişim gibi davranıyolar.. çünkü hanım kızımız paspallıkta sınırları zorlarken, ben özenip gidiyorum hep.. misal bugün saçımı felan düzleştirip, makyaj yapıp gittim. nedense pek bi ciddiye alıyorum bu olayı.. dedim; kendi düğünüme hevesim kalmıcak bu gidişle..
normal şartlar altında iş yerinde fln makyaj yapmadığımdan beni görenler özel bi durum var sanıyo, herkesin dikkatini çekiyorum.. kardeşime gelinlikbakmaya gitces deyince, inanmıyolar bi de :) evet sevgili güvenlik görevlisi, senden saklıyorum ki sevgilimle buluşmaya gittiğimi, senden yana kısmetim kapanmasın.. töbe töbe :D

şimdi; daha yeni adım attığım evceğizimde, gözlerimin arasına kapanmasınlar maksatlı sıkıştırdığım kürdanlar vasıtası ile, üstümü değiştirmeden ve makyajımı silmeden sevgilimin gelmesini bekliyorum.. çünkü saçımı o yaptı sabah ve akşama kadar bozulmasın olur muuu dedi.. ben de bozmadan bekliyorum işte..

o değil de; amma dertliymişim arkadaş :D

Yo DoSTuM Yo

2010-03-12T11:49:00.001+02:00

tamam, iş yerinde yemek olaraktan döner pilav fln çıkması iyi güsel de; ya benim gibi o etin kokusundan bile rahatsız olanlar ne olacak?

kendimi koca toplumda azınlık gibi hisseder, gerçek azınlıklara saygılarımı sunmak isterim..

SiTeM

2010-03-09T19:29:00.003+02:00

yazmıyorum bi süredir diye, izleyici sayım bir kişi azalmış!
ben izleyicinin sadık ve sabırlı olanını severim :)

valla fena bozuldum.. ama o zaten artık beni izlemediği için, bozulduğumdan da haberi olmayacak muhtemelen..

bu da bi paradoks değil mi zaten?

SeN...

2010-03-05T10:57:00.001+02:00

sevgilim..

sihirbazım..

evimdeki ayak sesi..

içimin yankısı..

ruhumun dalgası..

kaprisimi çeken..

isteğime boyun eğen...

hayatını kelimelerimle yaşayan..

kelimelerine bayıldığım...

mutluluğum...

benim olan..

aitliğim...

güzel gözlüm, yeşilim!

HeSaP VeRMeCe :)

2010-02-22T19:25:00.004+02:00

ya neler neler oldu, hiçbirini yazamadım...
yazasım yok, üşeniyorum...
bişileri yaşadıktan ve üstünden zaman geçtikten sonra böle oluyo bana... anlatasım gelmiyo hiç..
ama yine de özet geçeceğim, sonra gününde anlatacağım şeylere info teşkil etsin diye..

okulumun ikinci dönemi başladı, çok gerginim.. sürekli kafamın içinde bi saat tiktaklıyor.. zaman daralıyor, içimden hiçbişi yapmak gelmiyor.. bu gidişle bırakacaklar beni derslerden...

demem o ki yüksek lisans denen şey, size bildikleriniz dışında bişi öğretmez... sadece bi sürü şey okuyup, derleyip yazı yazmanızı gerektirir. vakti olana ne ala, vakti olmayana ise yazık ki ne yazık..

hocalığım da başladı.. bi sürü sevimli mini mini öğrencim oldu.. ikinci sınıf öğrencileri bu arada, mini mini derken benden mini :) ben gergindim, onlar da biraz gergindi ilk ders münasebetiyle.. ama atlattık sanırım, sevdiler beni.. hatta iyi ki siz geliyosunuz dersimize, bi hoca var hep asık suratlı en azından siz gülüyosunuz, bi enerjiniz var dediler :)

bi de iş yerimde izin alma problemim var..... toplam 6 günlük iznim kaldı ki bu hafta için de alınca 4,5 gün kaldı.. haftada 1,5 gün izin kullandığımı göz önüne alırsak, 3 hafta daha yasal olarak izin alabileceğim.. zaten yüksek lisans başlarken haftada bi gün demiştim, arıza yapcak yarım gün fazladan izne diye ödüm kopuyo.. şimdi bu izinler de bitince napcam bilmiyorum.. unpaid izin yazacağım mecburen ama.. hadi ben maaşımı eksik almayı göze aldım da, ya adam izin vermezse diye yürek ağızda valla. her hafta o izin kağıdını imzalatmak için odaya doğru yürürken, yeşil yoldaki "dead man walking" çanları çalıyor kulağıma..

neyse yahu, bu hafta da aldık izni :)

bi de kardeşimin düğün tarihi belli oldu, 3 temmuz.. biz de gelinlik arama turlarına başladık.. ilk hafta gittiğimiz nişantaşında bişi bulamamıştık ama bu haftasonu fatihe gittik ve bulduk.. aman allahım nası güsel bi gelinlik o! bi de gelinlik için öle abartı bütçeler ayırmaya gerek yokmuş, beğendiğimiz en pahalı gelinlik 2200 TL idi.. ve sanırım onu seçecek.. :)

bunun dışında parasal yönden sıkıntılar devam etmekte.. bıktım valla ucu ucuna yaşamaktan ve hatta çoğu zaman ucunu kaçırmaktan.. önümüzdeki aylarda rahata ereceğim umudunu içimde canlı tutuyorum.. umutsuz yaşanmaz heralde..

bi de ben tombul bi insan evladı olduğumdan, kardeşimin düğününe kadar zayıflama kararı verdim.. ama sadece karar verdim henüz.. çünkü her gördüğüm şeyi canım çekmeye devam ettiği ve ben de caanım bünyemi kırmaya dayanamadığım için; happuru huppuru yemeye devam ediyorum.. nolurdu sanki şu sihirli değnek ya da lamba cini fln gerçek olsaydı.. bendenizi birden sıfır beden bi insan haline sokuverseydi..

bunun dışında da herşey yolunda... özel hayatım da çok özel olarak sürmekte.. çok özel olduğundan anlatamayacağım :) ama yolunda, bu böyle biline :)

şimdilik bu kadar laf yeter.. yüksek lisanstan şimdi geldim ve kendimi sersemlemiş hissediyorum... uzak olmasa da şehirlerarası bi yolculuk yaptım, ne de olsa.. yarın da ders vereceğim.. oturup bi de ona hazırlanmam lazım :)

ben kaçar..

BeTWeeN Us BabY

2010-02-18T18:40:00.004+02:00

kadınlar sevgilileri olan erkekleri çekici buluyorlar... itham mı bu, suçlama? yooo, kendimden biliyorum.. kötü bişi mi peki bu? mantıken evet.. ama kasıtlı değil herşeyden önce.. ayrıca edebinle oturmayı, o duyguyu kontrol etmeyi becerebilirsen hiç de kötü değil.. platonik platonik kalır öle.. hatta gün gelip o adam sevgilisinden ayrılınca, istemez olursun artık..

benim kızdığım, edebiyle oturmayanlar.. daha portakalda vitaminken idrak ettiğim bişiydi benim.. bi adamı sevgilisinden ayırıp, onunla mutlu olmayı bekleyemezsin.. kıyaslanırsın, vicdan azaplarının muhattabı olursun.. o adamın aklından hep geçer, iyi mi ettim ondan ayrılıp bunla olmaya başlayarak sorusu...

üniversite yıllarımda yazdığım bi yazı vardı, o geldi aklıma.. kadın; yoldaki bi çukurda bekleyen su damlası gibidir.. dışardan bakarsın, sana gökkuşağının renklerini gösterir.. içerden bakarsın, aslında çamurdan ibarettir..

hayatının 5,5 yılını üniversite kız yurtlarında geçirmiş biri olarak, kendimi konunun otoritesi sayar; kadının en büyük düşmanının yine bir kadın olduğunu hatırlatmayı borç bilirim..

erkekler fasülye, bu savaş aramızda..

MüZiK

2010-02-12T19:22:00.005+02:00

Fort Minor - Remember The Name
Yükleyen FortMinor-Official. -

klasik müzik enstrümanları, mesela rock ya da r&b enstrümanları ile birlikte kullanıldığında kendimden geçiyorum ben! mesela keman, mesela piyano...
daha baskın, daha -altıçizili- geliyo bana..
işte buna benzer bi müzik keşfettim bugün.. bi süre önce duymuş, beğenmiş; fekat peşine düşmemiştim. bugün düştüm.. aradım buldum.. aha buraya da ekliyorum şimdi..
çok rap, lyric kısımları özellikle ama o kemanlarrrrr...

şu an co-production aşamasında bulunan bir film olan karate kid filminin soundtrack parçası bu. fragmanını da ekleyeceğim zaten.. jakie chan ve will smith'in küçücük oğlu jaden smith oynuyorlar başrollerde.. yaşı yetenler için, eski filmlerle konu olarak aynı.

klasik bi hollywood hikayesi hattızatında; farkındayım.. ama olsun, o eski filmleri de pek severdim zaten..

haydi bakalım, cilala parlat :D

Karate Kid Trailer 2010 Avec Jackie Chan
Yükleyen swicth. -

Hmmm, NeFiŞ!

2010-02-11T22:55:00.003+02:00

hoy hoy hoy!
öylesine bakımlı bi kadınım ki...
saatlerdir kendimle uğraşıyorum.. her zaman olmasa da arada bunu yapmayı seviyorum, ne yalan söliim.. böle kimse olmasın, bi başıma kendimle ilgileneyim istiyorum.. maskeler yaptım, duş aldım, oje sürdüm, ayak bakımı yaptım fln.. vakit alıyo ama bence ruha iyi gelen bi terapi yöntemi bu.. üstelik sonunda pembe topuklar, pürüzsüz ciltler kalıyo kar :)

şimdi de sağlıklı çok sağlıklı meyveler yiyeceğimdir.. sevgilim sağolsun dün "bana meyve allll" diye ağladı, bi muz yedi yattı uyudu.. şimdi kalanını ben yiyeceğim :) ehu, bekle beni kiwi!

keşke her daim olsa bu heves bende.. keşke herşey için bu kadar maymun iştahlı olmasam :)